Kalina przeczytała kolejną książkę Valerie Perrin - "Cudowne lata".
I nie wie Kalina, czy powieść ją zachwyciła, czy nie. Jest zaskakująca. Wielowątkowa. Ciekawa. Dobrze utkana. Ale chyba czytała ją Kalina w złym momencie. W pośpiechu, w stresie, a to trzeba na hamaku, w lesie, bez zegarów, kalendarzy i dzwoniącego telefonu.
Smutna jest. I chyba piękna. I ma Kalina nadzieję, że za kilka dni zrozumie, że zakochała się w niej tak samo jak w "Życiu Violette".
Koleżanka z pracy usiadła obok Kaliny.
- Chciałabym z tobą porozmawiać - zaczęła, gdy już zniknął z jej twarzy szeroki uśmiech. - Martwię się o ciebie. Jestem osobą, do której można mieć zaufanie. Widzę, że masz problemy i chcę ci pomóc. Myślę, że rozmowa ze mną może ci pomóc. Jakie masz problemy? Jak można ci pomóc?
Kalina siedziała osłupiała. Z takim czymś nie spotkała się jeszcze nigdy. Psychologicznie nadpobudliwa kobieta o zapędach moralizatorskich wyciąga z Kaliny zwierzenia. W najbardziej prymitywny sposób próbując zbudować zaufanie.
Kalina wyszła z siebie i stanęła obok.
- Ale ja nie mam żadnych podstaw, żeby mieć do ciebie zaufanie - powiedziała swoim najsłodszym cynicznym głosikiem.
Rozmowa trwała jeszcze chwilę. Koleżanka spróbowała z innej strony.
- Niedługo wakacje, odpoczniesz, problemów nie będzie.... - rzekła kojącym głosem.
- A skąd ty możesz wiedzieć, że moje problemy skończą się przed wakacjami? - spytała Kalina, a koleżanka stała się w tym momencie byłą koleżanką.
Życie zaskakuje, ale żeby aż tak?
Piątek.
Jutro ziemia, łopata, pierwsze pająki, gałęzie i "o cholera, zapomniałam, że to tu rośnie".
Poznałam siostrę mojej koleżanki. Jest starsza ode mnie. Rozmawiała ze mną jak starsza siostra. Rozstawałam się z nią ze łzami w oczach.
- Masz siostrę, Kalina? - spytała.
- Straciłam ją razem ze śmiercią mamy - odpowiedziałam.
- A my z moją odnalazłyśmy się po śmierci rodziców - odpowiedziała.
- Zazdroszczę.
- Współczuję.
Kalina zauważyła w kontenerze na śmieci sporo doniczek z żurawkami. Przysposobiła je Kalina natychmiast i zawiozła do ogródka mamy. natychmiast zostały wsadzone pod jodły.
W zeszłym roku Kalina kupowała żurawki, w tym roku same przyszły.
- Dzień dobry, pani Kalino - zawołał.
- Dzień dobry - zdziwiła się Kalina serdecznością powitania.
- Chciałem pani bardzo podziękować...
- Za co pan mi dziękuję?
- Nie pamięta pani, co pani zrobiła? Przysłała mi pani wiadomość na messengerze, że upubliczniłem pomyłkowo swoje wszystkie dane. Natychmiast je usunąłem. Mam nadzieję, że nikt nie skopiował.
- Nie wiedziałam, że to był pan. Nie zastanawiałam się, kto. Napisałam i zapomniałam.
- Tym bardziej pani dziękuję.
To było kilka miesięcy temu. Tak dawno, że tylko pamięć ludzka sięga.
Kalina uważa, że los, w ramach elementarnego poczucia sprawiedliwości, powinien od czasu do czasu utrudniać życie także tym, którzy bezustannie robią innym świństwa.
Jutro Kalina prowadzi lekcję dla szóstej klasy w zoo. Lekcję o gadach.
O, dzięki ci, losie, że Kalina uczy przedmiotu, którego tak łatwo i przyjemnie jest nauczać
