dyktando

- Z czego było dyktando?
- Z wielkiej litery i przecinków.
- I co, stawiałaś przecinki?
- Tak. Nawet częściej niż wielką literę.

stworzenia

Dwie dziewczyneczki robią plakat pt. "Dzieło stworzenia".
Dla jasności dodam, że nie chodzi o to, co zrobiło jakieś stworzenie, tylko tematem jest stworzenie świata.
Na brystol wielki jak pustynia Gobi naklejają fotografie piesków, kotków, wydr, słoni i zebr.
- A może lepiej coś narysujecie, zamiast tak naklejać?
- Nie można.
- Na pewno można. Wasze rysunki są o wiele ładniejsze niż te zdjęcia z gazet.
- Pani od religii powiedziała, że nie wolno rysować, bo to mają być dzieła stworzone przez Boga, a rysunek nie jest dziełem Boga.

Po dogłębnej analizie powyższego problemu dochodzę do wniosku, że zdjęcie katechetki nie mogłoby się znaleźć na tym plakacie.

misji

www.tech.pl

Ostatnio dostaję takie maile:

Szanowni Państwo,

zapraszamy firmy z całej Polski do udziału w kolejnej misji gospodarczej do Iranu, która odbędzie się w dniach: 18 - 25 lutego 2017 roku. W trakcie naszej misji do tego bogatego w możliwości i pieniądze kraju, odbędziemy spotkania B2B (Business to Business ) w najważniejszych ośrodkach gospodarczych Teheranie i  w Tebrizie. 
Szczegóły programowe wraz z kosztami znajdziecie Państwo na naszej stronie pod linkiem....


i zastanawiam się, co sobie myśli taki automat, wysyłający do mnie tego typu maile...
Bo co ja sobie myślę, gdy je widzę, nie nadaje się do zacytowania.

mgle

- Jechałam na spotkanie na 9.00. Wyszłam z domu o 6.00, bo miałam do pokonania pewien dystans, a żeby dobrze przygotować się do spotkania, chciałam być na miejscu pół godziny wcześniej.
Na parkingu okazało się, że mój samochód pokrył się warstwą lodu. Lód był typu sklejającego, co spowodowało, że drzwi otworzyły się po znacznym szarpnięciu.
Uruchomiłam silnik i rozpoczęłam poszukiwania skrobaczki do szyb, która przecież gdzieś być musi...Minęło 10 minut... Jako kobieta, która żadnej pracy się nie boi, oskrobałam szyby opakowaniem od płyty CD z muzyką jakiejś hiszpańskiej divy. Dla spokoju ducha nazwiska nie pomnę.

tapetus.pl

Wyjechałam z parkingu po kolejnych 8 minutach (płyta CD nie jest idealną skrobaczką...), zapominając o oskrobaniu kamery cofania...
Dotarłam w nieziemskiej mgle na stację benzynową. Tam okazało się, że nie działają drzwiczki od wlewu paliwa. Telefon do męża rozwiązał problem połowicznie - musiałam kupić rozmrażacz do zamków, wypsikać szczeliny wokół drzwiczek i odmówić modlitwę do św. Autostradiusza. Modlitwa pomogła po około 10 minutach i udało mi się zatankować. Z pełnym bakiem wyruszyłam dalej, słuchając uważnie pani z nawigacji.
Ślizgawica i mgła jak w Londynie czasów Kuby Rozpruwacza nie ułatwiały zadania. Po półtorej godzinie jazdy przestałam babie od nawigacji ufać, gdyż kolejny raz kazała mi skręcić w drogę, którą można było również nazwać leśnym duktem.
Zatrzymałam się, odpaliłam komputer, sprawdziłam, czy na pewno wstukałam w nawigację dobrą nazwę (ufff..) i na mapie z lat przednawigacyjnych sprawdziłam mniej więcej, w jakich rejonach kraju się znajduję. Na szczegóły nie można było liczyć. Zorientowałam się, że jadę kolosalnym objazdem, zwiedzając po drodze zachodnie połacie kraju, których i tak nie mogłam podziwiać, bo mgła umożliwiała mi widzenie wyłącznie świateł tira jadącego przede mną i nic poza tym.
Dotarłam na miejsce spotkania w ostatniej sekundzie, nie miałam czasu na żadne przygotowania, zdążyłam tylko zrobić siusiu (dziękuję losowi, że nie mam przerostu prostaty) i w tym momencie zaczęło się moje spotkanie.
Trzy godziny?! 116 kilometrów?!