Dawno, dawno temu pracowałam w pewnej firmie. Akurat świeżo zostałam mężatką, a na mojej plakietce, którą musiałam nosić na piersi, nadal widniało panieńskie nazwisko. Pracowałam wtedy w jednym pokoju z dziewczyną, która miała na imię tak samo jak ja.
No i stało się. Koleżanka zachorowała. Portier zadzwonił do mnie, że czeka klient na moją koleżankę (panią Kalinę Koleżeńską - nazwijmy ją dla ułatwienia). Zeszłam na dół, dumnie wypinając pierś z plakietką, na której jak byk stało moje panieńskie nazwisko (Kalina Panieńska - określmy je dla ułatwienia).
Przy recepcji spytałam, kto czeka na Kalinę Koleżeńską. Podszedł do mnie klient mojej współpracowniczki. Rozmawiałam z nim, a on cały czas spoglądał na moją plakietkę, na której było przecież napisane inne nazwisko. W końcu nie wytrzymał. Wziął głęboki wdech i powiedział:
- Czy może mi pani podać swoje nazwisko?
A ja, dumna, świeżutka mężatka, wyraźnie i bez logopedycznych zawirowań powiedziałam mu swoje nowe nazwisko.
Prosił o rozmowę z Kalina Koleżeńską, przyszła do niego jakaś Kalina Panieńska, która na dodatek twierdzi, że nazywa się jeszcze inaczej.
Mimo iż sprawa miała wszystkie zadatki, żeby ciągnąć się miesiącami, klient już nigdy więcej do nas nie przyszedł... A szkoda. Miałyśmy w zespole jeszcze jedną Kalinę...