pochwalić

Prawdopodobnie przy bliższym przeglądaniu mojego bloga można zauważyć, że pilnuję swojej nieoczywistości blogowo-internetowej jak pies własnego ogona.
Żadnych imion, adresów, zdjęć z dziećmi na basenie czy ślubnych fotek podczas rozwodu. Żadnej twarzy, ręki, nogi czy nazwiska. Żadnego zapraszam na Kwiatową 8. Nie, nie, nie.

Ale jednak nadeszła wiekopomna chwila, gdyż albowiem chcę się pochwalić.
Otóż: zmuszona dłuższym niepobytem męża w naszych wspólnych domowych pieleszach postanowiłam wsiąść na traktory, chwycić za kilofy, podkasać rękawy od flanelowej koszuli w kratę i popuścić nieco zbyt wysoko podciągnięte szelki od spodni drwala.
Nauczona przez męża w czasach tuż-przed-szpitalnych obsługi wiertarki udarowej, wykorzystuję tę wiedzę w stopniu zaawansowanym i wiercę we wszystkim, co mi stanie przed oczami. Ostatnio było to kilka ścian.
Być może dwa dotychczasowe wątki wydają się dość odległe, ale w tym oto miejscu nieoczekiwanie łapię je w jedne pęk i dochodzę do sedna jądralnego orzecha: chcę się mianowicie pochwalić licznemi dziurami w ścianach, w których umieściłam tzw. kołki (wbijanie kołków okazało się zaiste drobnostką) na których to powiesiłam moją kolekcję sztuki.

Przed Wami Międzynarodowa Galeria Peggy Guggenheim-Kwiatowej:

Anioł z duszą astrologa-harfisty

Baran o aspiracjach horoskopalnych

Kot z wrednym uśmiechem i księżycowym sercem

Portret mojej rodziny po zmroku

Wichrów

Miś ze spojrzeniem wnikliwym

Kolędnicy po trzech głębszych






Jak wyżej: Kacper, Melchior i Belzebub

 

A wszystko to autorstwa Diabła w buraczkach, któremu składam niniejszym uszanowanie!
I niechaj Aniołowie w niebiesiech śpiewają hymny pochwalne (albo chymny pohwalne) na cześć Twego Diabelskiego talentu, o miszczyni papieru i barwnika!!!
Zaznaczę tylko nieskromnie, że nie są to wszystkie prace ww. artystki, które posiadam, gdyż...

... mała uwaga od mojej młodszej córki:
Mamo, powiedz tej pani, że nie powinna robić rysunków na dwóch stronach tej samej kartki! My tego potem nie możemy powiesić, bo nam zawsze żal tej strony, której akurat nie będzie widać!
Rzekłam więc, o boska. Tfu, tfu! O diabelska!

zmienił

Świat się zmienił.
Napisy na kremach drukowane są w taki sposób, że można je przeczytać.
Smsy w telefonie można odszyfrować nawet przy kiepskim oświetleniu.
Gdy do rękawa swetra przyczepi się włos, można go bez problemu zdjąć.
Widać, że kulki do kąpieli składają się z maleńkich ziarenek.
Nazwy ulic pisane są czytelną czcionką.
Ludzie po drugiej stronie ulicy mają twarze.
Skraca się ręka, zwłaszcza podczas czytania książek.
Gdy trzyma się na kolanach świnkę morską, można przyjrzeć się jej chorym ząbkom.
Depilowanie brwi nie wymaga ekwilibrystycznych popisów w rodzaju: jak tu się jednocześnie odsunąć i przysunąć do lustra.
Widać tablice rejestracyjne samochodów jadących daleko z przodu.
I wiele, wiele innych zmian.

A wszystko to, bo poszłam do optyka i kupiłam dwie nowe pary okularów. Z silniejszymi szkłami. Jedną do czytania, drugą do życia.

rozwaloną

Widzę w internecie zdjęcie przykładowego apartamentu. Wielkie łóżko z rozwaloną pościelą, obok stół z resztą porannej kawy, dalej kuchnia z okruchami chleba na blacie.

Rozglądam się wokół siebie.
Halo!
Coś się zakrzywiło w promieniach dochodzących z kosmosu? Jakiś artefakt na siatkówce?

Mam u siebie identyczną sytuację, a jednak jakby inną: pościel też rozwalona na łóżku, na stole resztki po obiedzie, na blacie kuchennym kilka obierek od marchewki i brudny garnek po zupie, ale jakoś inaczej to wygląda...
;-)

Dzisiaj nie będzie zdjęcia. Każdy sam w ciszy i spokoju niech się przyjrzy swojemu mieszkaniu i niech uczciwie sobie powie, czy u niego też się zakrzywia, czy nie.
Poprawna reakcja: tak, tak, u mnie też coś bardziej przypominającego krajobraz po tornado niż zdjęcie "przykładowego" mieszkania.
Dziękuję za zrozumienie. Idę walczyć z kuchnią.

czasu

(chociaż okładki sobie obejrzę...)

Wypożyczyłam dwa filmy. Jeden fajny, drugi też fajny. Dzisiejszy wieczór przyjął roboczy tytuł "tu będę leżeć i oglądać, i co mi zrobicie?".

Najpierw przyszedł sms, że zgubił się artykuł, który poprawiałam na zeszły tydzień i wszystkie podejrzane osoby proszone są o wdrożenie szeroko zakrojonej akcji poszukiwawczej. Akcji poszukiwawczej w swoich komputerach naturalnie. Wiem, że są ludzie, którzy wiedzą gdzie leżą ich rachunki za prąd z kwietnia 1995 oraz paragon za buty sprzed dwóch lat. Tacy to mają dobrze. W komputerze też potrafią wszystko znaleźć. Ja nie. Przeryłam skrzynkę odbiorczą, nadawczą, pliki z artykułami do zrobienia i z tymi zrobionymi. No i znalazłam artykuł. Uff... Poprawiony i odesłany, czyli nie ja jestem najwinniejsza. Ale czas upłynął w sporej ilości i nadszedł przykry moment, w którym musiałam sobie powiedzieć prosto w oczy: "Dwóch filmów to ty już dziś nie obejrzysz, maleńka. Wybieraj!"
I gdy zastanawiałam się, czy bardziej chcę spędzić ten wieczór ze Snowdenem czy z Turnerem, przyszedł drugi sms. Tym razem tylko do mnie. Że chyba nie przysłałam artykułu, który obiecałam napisać na marzec i czy dzisiaj dam radę.
Powiedziałam Snowdenowi i Turnerowi, że jednak wolę dzisiaj przemyśleć inne sprawy, że "nie daliście rady, chłopaki" i "taki mamy klimat". Teraz siedzę przy komputerze i, jak widać, udaję, że piszę artykuł. A czasu niewiele. Oj, niewiele...

kartkę

- Kalinko, czy mogłabyś pojechać do firmy od kablówki i poprosić, żeby mi naprawili telewizor?
- Tak, tak, mamo. Oczywiście. Pojadę w najbliższych dniach.

Mija kilka dni. Kalina jedzie do firmy od kablówki i upocona wyjaśnia, jakie są objawy niedyspozycji kablówki u mamy na telewizorze. Państwo Kablostwo tłumaczą jej jak krowie na rowie, które kable i w jakiej kolejności należy odłączyć, ile sekund poczekać i gdzie nacisnąć pilota, żeby zadziałało. Kalina ulega silnemu przemęczeniu. Niedyspozycję wykazuje zwłaszcza ta jej część, która jest odpowiedzialna za obsługę urządzeń wymagających podłączenia do prądu. Z instrukcją napisaną w połowie alfabetem łacińskim, w połowie pismem obrazkowym a w połowie po chińsku Kalina przyjeżdża do mamy.

- Mamo, mam dla Ciebie instrukcję resetowania dekodera - mówi Kalina i wyciąga pomiętą kartkę świadczącą o tym, że dysgrafia i dysintelektualność doskwierają jej w stopniu znacznym.
- Kalinko kochana, ja ci kilka dni temu wysłałam smsa, że zadzwoniłam do państwa Kablostwa i oni mi powiedzieli przez telefon co zrobić, żeby telewizor działał.
- I działa?
- Działa.

Smsa od mamy nie ma u Kaliny w telefonie. Uff... Chociaż z telefonem mama radzi sobie gorzej niż Kalina.

pusciutta

Co kilka lat świetlnych odwiedza mnie Potrzeba Wyrzucania.
Objawia się tym, że szykuję worki na śmieci i napadam na wszystkie półki, schowki, szafki i zakamarki, znajduję w nich rzeczy, które akurat w tej sekundzie nie wydają mi się potrzebne i wyrzucam. Jaka ulga! Jaka radość! Widok wypakowanych po kokardę czarnych worów, które prosto do kontenera czwórkami idą, napawa mnie niewiarygodnym optymizmem i wiarą, że teraz to już będzie przestrzeń życiowa, miłość, głęboki oddech, wiosna i uch, jakie poczucie wolności i niezagracenia.

Hiszpańska la pusta commnata.
Włoska pusciutta scianola.


demotywatory

Fińska dajmite gotlenu.
Rosyjska nadmiarowku wyjechali. (proszę docenić, że chciałam "ch" zamienić na "b", ale się powstrzymałam!)
Niemiecki das aufschtrasny nonordung.
Portugalskie de syfy la domo in contenera.
Francuskie p'osso m'ito.
Amerykańskie keep zero.
Walijskie wllei tllenn nna zoumb.
Polskie się wstydzę napisać w oryginale, ale jakoś tak było "oj, ile niepotrzebnych przedmiotów", tylko trochę mniej kulturalnie...

Czuję w sobie duszę lingwoznawcy. Języki obce to moja mocna strona ;-)

gruntownie

Muszę poćwiczyć komunikację. Gruntownie. Najpierw podstawy, potem kurs dla cośumiejących, na końcu zajęcia dla wybitnie zaawansowanych.
Muszę poćwiczyć, bo widzę skutki niedoborów. Otóż...

Dogadać się nie umiem. Z Losem nie umiem.

Przez ostatnie dni myślałam o tym, jak bardzo chciałabym, żeby mojemu mężowi skończył się pierwszy etap rekonwalescencji. Tak się stało. Ale nie sądziłam, że Los z okazji rozpoczęcia kolejnego etapu wręczy mi w nieoznakowanej kopercie nowe problemy związane z jego zdrowiem. Nie tak się umawialiśmy. Przynajmniej ja.

Od przedwczoraj marzyłam o lecie, wakacjach i cieple - dostałam prezent-niespodziankę w postaci wysokiej gorączki. No właściwie nie mam się do czego przyczepić - dostałam co chciałam. Ciepło jest. Nawet nieco za bardzo. Ale jednak czuję, jakby mi ktoś dał do zjedzenia końską kupę owiniętą w liść kalarepy, zamiast sushi.

Już widzę tego Losa, jak zaciera ręce i z szubrawym uśmieszkiem czeka na moje kolejne prośby. I wszystko przekręci. Niby spełnia, ale jednak na opak. Daje bukiet kwiatów, ale łodyżkami w górę. Niby pocałuje w policzek, ale przy okazji odgryzie kawał mięska.

wiadomości. onet.pl

Co z nim jest? Okres dojrzewania? Klimakterium? Kryzys weku średniego? Hemoroidy? Głód alkoholowy? Wrodzona wredzizna? Matka go nie przytulała? Pani w przedszkolu kazała mu zjeść talerz owsianki? A może go swędzi między łopatkami i nie może tam dosięgnąć żeby się podrapać?
No coś mu chyba dolega, c'nie?

PS. Może nie jest aż tak źle, ale miałam ochotę sobie pomarudzić... A gdy jestem chora, to pomarudzenie przynosi niezwykły efekt terapeutyczny  ;-)

PS. Wpisałam w google "los" i wyskoczył mi jako pierwszy obrazek który widać obok. No czyż to nie jest znamienne? ;-)

tygodniu

Będzie brzydkie słowo - nie czytać.

Technologia zapierdala tak strasznie, że już nawet nie staram się nie nadążać. Nie daję rady przyswoić sobie pewnych terminów, a one są za kwadrans przestarzałe i nieaktualne.

Niedawno na przykład wymyślono rozkładalne ładowarki do telefonów, które po pewnym czasie znikają. Nie trzeba ich wyrzucać do śmieci - one pewnego dnia utleniają się, czy też właśnie nie utleniają i rozkładają się na pojedyncze cząsteczki i atomy, które wtapiają się w otoczenie i nie zostawiają śladu węglowego czy innego badziewia. Zero śmieci. Zero waste.

Kupiłam takie 2 ładowarki, w zeszłym tygodniu.

blasty.pl

Obie doskonale ładowały telefon. Godzinka i telefon napchany energią po kokardę. Po takim ładowaniu mogłam nawet porozmawiać do syta z Basią albo Magdą (dziewczyny, pozdrawiam!), a to jest naprawdę trudne przy normalnych bateriach telefonicznych.
Ładowarki te są produkowane w szerokiej gamie kolorystycznej - wybrałam białe, żeby ich nie zgubić w domu.
I okazało się, że ich czas minął. Tydzień i koniec. Finito. The end. Kaniec filma. Doszło do wspomnianego wcześniej utlenienia (czy też nieutlenienia).
Ładowarki zniknęły. Obie. Prawie jednocześnie.
Przeryłam cały dom, samochód, obie torebki, kosz z brudami, dolną półkę w szafie i wieszak z płaszczami. No nie ma.
Do jasnej cholery, jak to jest możliwe? Dlaczego ja nie mogę, jak normalny człowiek, kupić sobie czegoś, co nie znika po tygodniu?
Czy to jest zemsta zza grobu profesora od ekologii gleby, na którego wykładach strasznie gadałam z moim ówczesnym narzeczonym?

usług

dinoanimals.pl

- Agata Młynarska przyznała publicznie, że korzysta z usług chirurga plastycznego. Zastosowała mezoterapię i botoks na lwią zmarszczkę.
- Czyli jednak biust jej samoczynnie urósł...
- Nie widziałam jej biustu.
- Bo patrzysz nie tam, gdzie większość kasy zainwestowano!

łóżku

milanos.pl

Położyłam się spać wcześnie, gdy moje córki grały w jakąś grę. Obudziłam się w środku nocy i poszłam sprawdzić, czy się ślimak z muszli nie wyprowadził. Po drodze do toalety minęłam drzwi do pokoju starszej córki. Były otwarte. Starsza nigdy przenigdy nie śpi przy otwartych drzwiach. Weszłam zaskoczona do niej do pokoju i zamarłam. Nie było jej w łóżku. Zwiedziłam mieszkanie i zorientowałam się, że nie ma jej w domu.
Gdzie mogła wyjść w środku nocy, nie zostawiając mi żadnej informacji? Co się stało?
Postanowiłam obudzić młodszą córkę, żeby się od niej dowiedzieć, co zaszło. Otworzyłam drzwi do pokoju młodszej i oniemiałam. W jej łóżku grzecznie spały dwie osoby: młodsza i starsza córka. Przytulone, zgrabnie przykryte, w piżamkach. Odprężone i spokojne. Jak to tylko śpiące dzieci potrafią.
Obudziły się późnym rankiem. I tak minęła noc szczęśliwej matki.

przeciwieństwem

Kreatywność jest przeciwieństwem pamięci.
Człowiek z dobrą pamięcią postępuje według reguł, które zna.

Człowiek kreatywny zachowuje się tak, jakby świat nigdy nie stworzył zasad i instrukcji. Zaczyna od początku. Jest stwórcą, a nie odtwórcą. Tworzenie zabrania posługiwania się pamięcią.
Osoby z fenomenalną pamięcią pracują na bazach, które mają w głowie. Świetnie analizują fakty, wyciągają z nich biegle wnioski, opracowują je i podają.
Osoby błyskotliwie kreatywne za każdym razem pracują tak, jakby ludzkość jeszcze nie opublikowała swoich żadnych wynalazków. Patrzą na każdy przedmiot, nie pamiętając jego podstawowego zastosowania. Odrzucają wiedzę przodków.

I tylko ich mariaż pozwala tworzyć cywilizację
Jedni tworzą, drudzy opisują, analizują i badają.
A świat robi kolejny, maleńki krok do przodu.

poza

Mój mąż spędzi poza domem najbliższy miesiąc.
Nie jest to dobrowolny pobyt.
Nie został tam skierowany wyrokiem żadnego sądu. Raczej jest to kaprys losu.
Dotarł tam wczoraj, na sygnale, przewieziony z innego miejsca, do którego również nikt nie idzie dobrowolnie.
Usiłuje jakoś oswoić przestrzeń i zaplanować sobie to, co mógłby tam robić. Możliwości są dość ograniczone. Jego ciało nie pozwala na zbyt wiele, a i parametry techniczne okolicy są dość skromne - bardzo słaby zasięg telefonu, bardzo słaby internet, telewizor w osobnym pomieszczeniu.
Nie może wychodzić z budynku. Schody są dla niego jednoznaczne z końcem świata.
Nie może wykonywać obszernych ruchów.
Ma osłabione ręce i zabandażowaną nogę.
Ma wielką ranę na klatce piersiowej i sporo mniejszych na brzuchu i szyi.
Schudł w ciągu kilku tygodni, tracąc mięśnie i dobry humor.
Boli go kręgosłup i dusza.
Ta ostatnia wyje po nocach, razem z duszami pozostałych pacjentów.

po to

onet.pl

Czasem zapominam, po co Bóg stworzył przyjaciół, ale teraz akurat wiem.
Po to, żeby byli ode mnie mądrzejsi.
Po to, żeby stali na płycie lotniska z zapalonymi lampami w rękach i gdy zobaczą, że obieram zły kurs i za chwilę walnę nosem w pobliską górę, to zaczną machać lampami jak szaleni, nakierują gdzie trzeba, a potem na własnych plecach przeciągną mnie do właściwej bramki.
Po to, żeby mi powiedzieli: a właśnie, że nie.
Po to, żeby mnie zapytali: wolisz ojojoj czy kopniaka w dupę?
Po to, żeby mi powiedzieli: ale wcale nie musisz.

im

Im dłuższy dzień, tym mam mniej czasu.
Im mam mniej czasu, tym mam więcej rzeczy do zrobienia.
Im mam więcej rzeczy do zrobienia, tym dzień jest krótszy.
Im dzień jest krótszy, tym noc jest dłuższa.
Im noc jest dłuższa, tym ja więcej czasu spędzam na niespaniu.
Im więcej czasu spędzam na niespaniu, tym dzień jest dłuższy.
Im dłuższy dzień....
                                         da capo al. fine

zapałek

Kupiłam 10 paczek zapałek. Małe, wąziutkie pudełka.
I tylko jeden z nimi problem - zapałek nie da się zapalić, pocierając o te pudełka. Ciemna część pudełek jest "niezaiskrzalna".

Najpierw byłam zdziwiona, potem przeprowadziłam badanie naukowe (podwójnie ślepa próba), potem postanowiłam kolejno przesypywać zapałki do starego, nieco pogiętego, pustego pudełka, które znalazłam w domu. Niby stare, ale jare.

Sprawdziłam: na opakowaniu zapałek nie jest napisane, że muszą się zapalać.

skomponował

Bo kto to wymyślił, żeby biedne dziecko musiało się uczyć, kto skomponował aż cztery utwory? Jeśli to zostało skomponowane wcześniej niż tydzień temu, to czy to ma jakiekolwiek znaczenie, jak się nazywał tfurca?

blasty.pl

Na kartkówce z muzyki pani poprosiła o uzupełnienie imion i nazwisk kompozytorów czterech dzieł z epok dawnych.
Nie każdy się tego nauczył.
Niektórzy wpatrywali się w kartkę i analizowali, czy lepiej oddać pustą, czy wpisać cokolwiek. Cokolwiek to byłoby poniżej poziomu.
Jeden niektóry postanowił wpisać pierwsze imię i nazwisko, które wpadnie mu do głowy. Zawsze jest jakaś szansa, że się trafi. Może nieduża, ale jednak... Liczba osób na Ziemi nie może być przecież aż tak duża, żeby szanse były równe zeru!
Ale co tu wpisać? Głowa pusta, wszystkie Chopiny, Wieniawskie i inne takie jak na złość nie chcą się przypomnieć...
Niektóry wpisał zatem nazwisko jednej z uczestniczek programu Voice of Poland, który to program niektóry uwielbia i uznał, że zawsze lepiej wpisać nazwisko związane z branżą muzyczną, niż walnąć jak kulą w płot nazwisko jakiegoś malarza.

Jestem za tym, żeby nauczyciele szli na wcześniejszą emeryturę. Zdaję sobie sprawę, że pani od muzyki, gdy już sprawdziła w googlach kim jest rzekoma kompozytorka kluczowych dla polskiej kultury utworów, musiała pęknąć ze śmiechu. A to jest bardzo groźne dla zdrowia! Zwłaszcza, że inny niektóry napisał na tej samej kartkówce, że muzykę do hymnu Polski skomponował Józef Piłsudski (pisownia nie jest oryginalna...)

 

wielogodzinne

Mamy w domu jedną łazienkę. Oznacza to, że wielogodzinne kąpanie się jest ograniczone pojemnością pęcherzy moczowych pozostałych członków rodziny.

humrek

Ma to swoje dobre strony, bo nie dochodzi do maceracji naskórka u młodzieży.

Ma też swoje złe strony, gdy w wannie akurat siedzę ja...

śniadanko

- Mamo, przyniosłam świeży chleb i jajka, i będę u ciebie jeść śniadanie. Chcesz też jajecznicę?
- Nie, nie. Ja jestem już po śniadaniu. A może chcesz serka?

ceneo

- Mamo, mam ochotę na jajecznicę. Nie chcę nic innego. Nie proponuj mi, bo i tak nie zjem.
- Dobrze, Kalinko. A mam tu taką kiełbaskę pyszną...
- Mamo, jajecznica. Tylko jajecznica i świeży chleb. Mogę?
- Oczywiście, przecież to twoje śniadanie. A mogłabyś otworzyć tę szafkę i sięgnąć coś dla mnie z ostatniej półki?
- Oczywiście, mamo. Co mam ci podać?
- Ten duży słoik. O, tak. Zobacz, Kalinko. To jest dżemik malinowy. Może masz ochotę na dżemik na śniadanko?

uginać

Czuję, że zaczynam się uginać.
Na tę okoliczność kupiłam nową szminkę, gdyż czuję, że z nią jakoś łatwiej przyklejam uśmiech do twarzy.
Skróciłam żyłkę na wędce. Przestałam myśleć o tym, co za pół roku. Myślę tylko o tym, co jutro i pojutrze. Dostaję terminy spotkań na najbliższe dwa tygodnie. Dzięki temu nie muszę za bardzo wachlować kartkami w kalendarzu.

wikipedia

Nie rozmawiam. Nie jestem w stanie znieść pytań. We wszystkim dopatruję się albo błagalnej prośby o potwierdzenie, że wszystko będzie dobrze, albo silnej potrzeby opowiedzenia własnej historii. Zaczęłam jasno mówić, że nie jestem w stanie słuchać opowieści o innych ludziach i ich problemach. Wykluczam istnienie innych ludzi. Nie chcę słuchać o Dorocie, której mąż miał wylew, o Hani, której syn stracił nogę w wypadku i o Arturze, który miał usuwaną ósemkę przez siedem godzin. Wybaczcie, Doroto, Haniu i Arturze. Za ciasno dla nas wszystkich w mojej głowie.

Jeżdżę do pracy i jak wampir energetyczny pochłaniam od ludzi energię. "Jaka pani jest pogodna" - usłyszałam. A to ich pogoda. Ich własna energia. Ja ją tylko przepuszczam przez siebie i wyrzucam uśmiechniętymi ustami. Ubranymi w nową szminkę.

Egocentryzm - to hasło na dziś.
"Dziś" trwa już od miesiąca. Tak się zdarza. Cholerny dzień polarny.

ważnych

- I jak ci poszło?
- Dobrze, dobrze. Nauczyłam się prawie całej historii na sprawdzian.
- To wspaniale!

fishki

- Nauczyłam się wszystkich ważnych rzeczy, a uznałam, że nie będę się uczyć tych nieważnych.
- Bardzo słusznie. A co uznałaś za nieważne?
- Wszystkie daty. Po co komu daty na historii?!

razem

- I co? Udało się wam spotkać?
- Tak. Widziałyśmy się przez pół

polishexpres

godziny.
- I co tam u niej?
- Nie wiem. Cały czas płakałyśmy i bardzo mało ze sobą rozmawiałyśmy.
- Spotkałyście się po tylu latach i nie zamieniłyście ani jednego zdania?
- Ależ zamieniłyśmy! Przy pożegnaniu powiedziałam jej, że jest mi jeszcze bliższa niż dawniej, a ona powiedziała, że to był najmilszy spacer w jej życiu i zadzwoni, gdy będzie następnym razem w Polsce.

tempem

Już wiem!

alewiocha

Każdy człowiek ma jakąś misję do spełnienia!
Jedni ratują bezdomne koty, inni opiekują się starszymi, jeszcze inni uczą matematyki w szkole podstawowej.
A moją misją jest takie jeżdżenie samochodem, żeby wszyscy inni kierowcy się cieszyli, że jeżdżą szybciej!

Szkoda tylko, że akurat jutro muszę przejechać 300 km i być o 11.15 na miejscu... Z moim tempem ciężarnego ślimaka - muszę wyjechać w środku nocy...

zimy

kwejk.pl

Znalazłam zaletę zimy:
można rano wywiesić na balkon kołdrę i po południu, gdy się ją stamtąd zdejmuje, jest cudownie wymrożona, pachnąca świeżością i lżejsza o całe pokolenia roztoczy.

Innych zalet zimy nie widzę.

We wtorek jadę na południe Polski. Liczę na to, że w poniedziałek po południu przyjdzie wiosna. Amen.

widzą

mamnewsa.pl

Byłyśmy razem w szpitalu, jako goście.
Przyglądała się lekarzom, pielęgniarkom i pacjentom.
Gdy wyszłyśmy, powiedziała:

"To najgorsze miejsce na świecie. Lekarze chodzą po korytarzach i nikogo nie widzą. Pielęgniarki chodzą po korytarzach i nikogo nie widzą. A pacjenci chodzą po korytarzach i mają nadzieję, że ktoś ich zauważy."

klucz

Fasada.

niewiarygodne.pl

Słowo klucz.
Oglądamy fasady i zachwycamy się tym, co wystawione na widok publiczny.

Jak podczas wycieczki autokarowej w Pekinie.
Nowoczesne fasady budynków przy głównych ulicach, a ich boczne ściany podparte są belką, żeby się nie zawaliły...

Belka.
Słowo klucz.

powinnam

ekologia.pl

Chyba powinnam sobie kupić plakietkę z napisem:

Uwaga! Niebezpieczna kobieta! Zbliżanie się grozi śmiercią lub kalectwem!

Dzisiaj powinnam ją kupić. Natychmiast!

pierwszą

Zrobiłam listę rzeczy, które muszę zrobić w najbliższych dniach.

muka.pl

Zrobiłam ją w niedzielę, tydzień temu.
Wiele się wydarzyło w ciągu tego tygodnia, ale jedna rzecz jest niezmienna: lista rzeczy do zrobienia.

Jeśli ktoś ma wątpliwości, czy zero jest liczbą pierwszą, to oświadczam z całą pewnością, że tak.
Zero jest pierwszą liczbą, na mojej liście rzeczy zrobionych w tym roku.

kwestii

Czy mogłabym prosić o pożyczenie mi z okazji Nowego Roku zdrowia dla rodziny?
Bardzo delikatnie chciałabym napomknąć, że chyba coś pierdalnęło u nas w tej kwestii.

(Przepraszam za słowo "pierdalnęło", ale za nic nie mogę znaleźć lepszego...)



Właśnie sobie uświadomiłam, że ten rok trwa dopiero 3 dni. A mnie się wydaje, że kilka miesięcy.

szczegóły

memy.pl

Latem bardzo łatwo marznę.
Zimą bardzo szybko marznie mój mąż.

Uważam, że coś jest z nim nie tak, ale staram się nie wchodzić w szczegóły

pożyczyłam

- Mamo, będziesz jeszcze nosiła tę sukienkę, którą ci pożyczyłam na urodziny cioci Steni?
- Ja nie mam żadnej twojej sukienki, Kalinko.
- Nie masz? A czy ktoś był u ciebie ostatnio?
- A, tak. Twoja starsza siostra. Wiesz, że miałam tu naszykowane rzeczy do wydania, takie, których nie będę już nosić i twoja starsza siostra wybrała sobie taką jedną śliczną sukienkę. A może chcesz też przejrzeć te rzeczy?

Kalina zagląda do torby wielkiej jak kufer podróżny księżnej Bawarii.

- Mamo, przecież to są moje rzeczy, które ci przyniosłam, żebyś sobie coś wybrała na imieniny cioci Steni, pamiętasz?
- Nie pamiętam.
- A ktoś już sobie z tej torby coś wybrał, oprócz mojej starszej siostry?
- Nie... Tylko Halinka i Jadzia. Bardzo były zadowolone. Po kilka rzeczy wzięły. I Krysia z Bogusią zabrały po bluzeczce. A Anusia przymierzyła taką jedną spódniczkę i ślicznie wyglądała...

Gdyby ktoś ostatnimi czasy dostał jakieś rzeczy od pewnej miłej pani, to ja serdecznie proszę o kontakt. Odbiorę osobiście.
 ;-)

rady

- Mamo, myślisz, że to coś poważnego?

onet.pl

- Mam nadzieję, że nie. Pójdziemy do lekarza, zbada cię i powie, co dalej. Być może skończy się zabiegiem. Podejrzewam, że gdy spojrzy i dotknie, to od razu powie, że nie ma się czym martwić i ustali termin niespiesznego zabiegu. Jeśli chcesz, możemy sprawdzić w naszych podręcznikach chirurgii. Chcesz?
- A w internecie?
- W internecie nie warto sprawdzać. Tam piszą sami wariaci, straszący ludzi.

Minęło 20 minut. Mama siedzi zanurzona w internecie po uszy i sprawdza. Jej oczy robią się coraz bardziej okrągłe a serducho wali jak młot.

- Mamo, ja też sprawdziłam. Myślisz, że oni tam piszą prawdę?
- Nie, nie. oczywiście, że nie. To sami wariaci, straszący ludzi. Tylko nie rozumiem, dlaczego nie posłuchałam swojej własnej rady.
- Tak. ja też żałuję, że nie posłuchałam rady własnej mamy. W internecie piszą sami wariaci... A myślisz, że to może być to, o czym oni piszą?

instrukcji

Niby wiem i rozumiem.


kwejk.pl

Ale jednak wbiło mnie w fotel, gdy postanowiłam raz w życiu dokładnie potraktować instrukcję obsługi płynu do prania. Założyłam okulary, bo instrukcja napisana jest czcionką dla mikrobiologów.
Przeczytałam, że jeśli tkaniny są bardzo zabrudzone, należy wlać do pralki 160 ml płynu, a jeżeli są zaledwie muśnięte brudem to 80 ml.
Ha, pomyślałam, tu cię mam!
Wzięłam do ręki nakrętkę, która stanowi miarkę dla płynu. Odczytanie informacji napisanej na nakrętce wymaga konsultacji z osobą, posługującą się mikroskopem jądrowym, ale jakoś dałam radę. Sprawdzałam kilkakrotnie: nakrętka odmierza 35 ml płynu.
Czy ja się nigdy nie doczekam tego, że będę mogła jak prawdziwa gospodyni domowa robić wszystko dokładnie tak jak należy?
No jak mam odmierzyć 80 ml płynu nakrętką, która ma 35 ml?
Po co ta instrukcja, okulary, mikroskop, klęczenie przy pralce i inne starania, skoro sam producent jasno i wyraźnie daje mi do zrozumienia, że instrukcji nie da się zastosować? ;-)

rodzi

A może tak ma być, że podczas Świąt rodzi się ktoś bardzo bliski w osobie, którą znamy od lat?

gazeta krakowska

I zamiast szperać między kłosami sianka w żłóbku w poszukiwaniu boga-człowieka, lepiej poszukać człowieka w człowieku?
I może pasterze, którzy przybieżeli do Betlejem, niekoniecznie muszą tam stać obok krowy i owcy, tylko mogą też siedzieć przy jednym stole i rozmawiać o poezji, odmianie liczebników i pryszczach?

Święta bez zadęcia.
To hasło na ten czas.

mną

Ludzie nas zaskakują. Mnie bardzo często.
Wczoraj przyszła do mnie pewna kobieta. Wysłuchała. Siedziała obok mnie przez prawie 2 godziny. Przeprowadziła ze mną rasową sesję coachingową, trening interpersonalny, poukładała mi w głowie, podsumowała, zamiotła wszystko to, co się ze mnie wykruszyło i na końcu spytała, czy nie uważam, że powinnam jeszcze porozmawiać na ten temat z kimś w moim wieku. Nie sądziłam. Wystarczyła rozmowa z nią.
Bo ona zdecydowanie w moim wieku nie była.
Była ode mnie młodsza o prawie 30 lat i gdy spotkałyśmy się pierwszy raz, ona była zawinięta w szpitalny kocyk, a ja leżałam umęczona ciężkim porodem.
Mam dorosłą córkę. I jaką mądrą!

Widzicie, tego pawia? Co się tak puszy? To ja!

Jeśli przekazywałyście mi wczoraj pozytywną energię, to trafiła w moją córkę i przez nią do mnie. Tak było. Są świadkowie. Zwłaszcza jeden. Nawet dowód rzeczowy się znajdzie: moje wczorajsze zwłoki, z których wstałam, chociaż to nie te święta.

kończę

Gdy już uda mi się zaorać jakieś poletko i zasadzić na nim dające nadzieję sukcesu nasionko, to natychmiast nad innym poletkiem pojawia się chmura gradowa i zrównuje wszystko do samej piwnicy.

afryka.org

I wtedy biegnę z łopatą, zakopywać i zasypywać te nowe zmasakrowane grządki, wyrównywać i siać i gdy już już kończę, natychmiast pojawia się nad innym poletkiem nowa chmura gradowa.... i tak dalej.

1. Nawet nie wiedziałam, że mam tyle poletek.
2. Z przestrachem patrzę na te, które jakoś się trzymają.
3. Czuję, że ocieplina, która wypełnia mnie w środku, jest w bardzo złym stanie. A zima za oknem.

nabór

Dotychczas dostawałam maile z zaproszeniem do Iranu (a może to był Irak?).
Teraz - proszę bardzo. Cóż za zmiana!

Szanowni Państwo,

radiozet.pl

informujemy uprzejmie, że w Ministerstwie Rozwoju trwa nabór wniosków na Programy Branżowe 2018, w ramach których
otrzymać można refundację 50% kosztów uczestnictwa w misjach gospodarczych do Chin: 18-22 marca 2018 oraz
do Rosji: 8-14 kwietnia 2018. Z uwagi na fakt, że pula środków jest ograniczona może ona wyczerpać się do końca 2017 roku.
Dlatego Wszystkich zainteresowanych współpracą biznesową w tych najważniejszych krajach wschodu zapraszamy do przesyłania
zgłoszeń już teraz.

Dodatkowo wszystkie zgłoszenia złożone do dnia: 29 grudnia 2017 roku będą objęte 10% promocją całkowitych kosztów uczestnictwa.

Jeśli są jacyś chętni na wspólny wyjazd, to zapraszam!
Zniżka 10% wydaje się tak atrakcyjna, że już się pakuję. Zawsze chciałam zobaczyć Chiny, współpracą jestem zainteresowana. Może być nawet biznesowa. Nie wiem tylko, czy podczas wyjazdu miałabym czas na uczestniczenie w spotkaniach "misyjnych", ale obiecuję, że wezmę to pod uwagę. 
Trochę mnie dziwi, że jest coś takiego jak Ministerstwo Rozwoju, ale darowanemu koniowi się w zęby nie zagląda. Zapraszają - żal odmawiać!

PS. Czy to możliwe, że "Avatar" był kręcony w Chinach?

bestsellerem

Poczytuję wiele książek jednocześnie.

jeja.pl

Czytam zwykle w tym samym czasie jakąś książkę dla dzieci (teraz "Uroczysko"), kryminał Agaty Christie (przeważnie kilka jednocześnie), do tego coś filozoficznego albo popularnonaukowego (obecnie podstawy teorii względności), mam też na tapecie poezję (ostatnio wróciłam do haiku) i kończę właśnie wydanie z lat 80. rozważań na pograniczu etyki i nauk przyrodniczych, które traktuję jak książkę historyczną.
Do tego należy dołożyć audiobooki, których słucham w zależności od rodzaju zajęć domowych. Aktualnie: "Jądro ciemności", Chmielewska, Harry Potter, Adam Szustak i "W Dolinie Muminków".
W wannie czytam zawsze jakieś krótkie opowiadania, a gdy kryzys napada mnie ze wszystkich stron, oglądam książki z obrazkami. Mogą to być np. "Rasy psów", albo album Larsa Jonssona, a nawet "Przewodnik ilustrowany - pogoda", z którego usiłuję się nauczyć nazw chmur (samo usiłowanie jest tak przyjemne, że nie spodziewam się szybkiego efektu...).
Wciskam gdzieś w środek to, co poleca mi mama, która czyta naprawdę sporo (sama wybieram dla niej książki w bibliotece i czekam na jej opinię, czy warto...). Słucham też pilnie, co polecają znajomi i podłączam się ich wyborów. Zwykle nie żałuję (dzięki, teatralna!)
No i jeszcze książki, które są mi potrzebne do pracy, ale tego nie uważam za czytanie.

I jak to wszystko wyjaśnić komuś, kto czyta jedną książkę rocznie, podczas wakacji, i to tylko wtedy, gdy jest ona bestsellerem empiku? A ma nadzieję, że ja polecę "coś fajnego"?

homeopata

Homeopatia, w którą nie wierzę, wszędzie wpada mi w oczy i w uszy. Poczytałam, postanowiłam wrócić do leku w kroplach, który kiedyś przepisał mi homeopata.

wsamrazek.pl

Zamówiłam go w aptece internetowej - jest to gotowy preparat, produkowany przez firmę od leków homeopatycznych.
Przyszła paczka. Zamiast "mojego" leku homeopatycznego jest dziwna buteleczka z przezroczystym płynem i domowej produkcji naklejką: "Krople wg składu tamtego leku".

Ktoś wlał coś do buteleczki i przysłał mi jako ten sam lek, który zamówiłam. Każdy, kto coś wie o homeopatii, ma świadomość, że w lekach homeopatycznych jest w zasadzie woda. Kupiłam zatem robioną recepturowo wodę!? Ciekawe, czy jest chociaż przegotowana...

Czy to się dzieje naprawdę?
A może zwariowałam?

Moje szkiełko i oko zaparowało od gotującej się we mnie wody...

żeby

Gdyby ktoś chciał spełnić przed świętami jeden dobry uczynek, to mam taką

lolcats.pl

propozycję:

zapraszam do Kaliny do domu.

Dobry uczynek polegać będzie na tym, żeby stać nad Kaliną i wszelkimi możliwymi sposobami motywować ją, żeby wreszcie...

...żeby wreszcie przejrzała prezenty dla rodziny, żeby wreszcie zrobiła korektę, żeby wreszcie podlała kwiaty i pościeliła łóżko i żeby wreszcie przestała marudzić, że boli ją głowa (zwłaszcza, że na określenie tego ostatniego Kalina używa bardzo brzydkiego słowa...)

miejska

blasty.pl

Zrobiłam sobie próbny test na prawo jazdy. Oblałam. Nie wiedziałam, ile metrów za innym samochodem powinnam się zatrzymać, jeśli utknę w korku w tunelu. Nie wiedziałam też, ile metrów od wiaty na przystanku tramwajowym mogę zaparkować samochód i jaka odległość jest bezpieczna przy wyprzedzaniu rowerzysty. Nie wiedziałam też kilku innych rzeczy.
Piszę to, bo bardzo często mój samochód służy moim krewnym i znajomym jako taksówka miejska.
Żeby potem nie było, że nie ostrzegałam. Jak widać po teście - jeździć nie umiem.

PS. Jak życie pokazuje, nie wiedziałam również, że nie warto wjeżdżać pod ciężarówki.
Teraz mój samochód jest reanimowany w serwisie i przemieszczam się komunikacją miejską. Jeśli w internecie ukażą się filmiki, o tym, jak
 jakaś gwiazda usiłuje skasować bilet w tramwaju, a atakuje biletomat zamiast kasownika, nie śmiejcie się głośno...

choinkę

Kawiakowie kupili choinkę, nie myśląc o tym, że mieszkają w bloku, a choinka raczej odpowiadała wzrostem nawie katedralnej. Wnieśli ją z trudem po wąskich schodach na swoje ostatnie piętro i obijając po drodze drzwi sąsiadom, wsunęli drzewo do domu.

styl.fm

Niestety, choinka mogła tylko polegiwać u nich w salonie, gdyż jej gabaryty uniemożliwiały spionizowanie onej.
Rozpoczęto szeroko zakrojoną akcję  o roboczym kryptonimie: "Trzeba Odrąbać Dół Choinki, Żeby Była Krótsza".
Narzędzi typu topór, piła mechaniczna czy siekiera u Kawiaków nie uwzględniono w wyposażeniu skrzyneczki z narzędziami, więc usunięcie dolnej części pnia okazało się niemożliwe. Zwłaszcza, że pień choinki o takich gabarytach jest w zasadzie książkowo masywny.
Po kilkukrotnym przełożeniu choinki "na drugi boczek", przeanalizowaniu wszystkich za i przeciw, rozpoczęto kontrofensywę, związaną z obcięciem góry choinki, bo tam pień był zdecydowanie szczuplejszy. Przy użyciu wszystkich ostrych narzędzi, które można było znaleźć w domu (nóż do chleba, tarka do marchwi, pilnik do paznokci, cążki do skórek, pęseta) odcięto nie bez strat górę choinki.
Kawiakowie nie chcieli jednak rezygnować z "większej połowy" drzewka.
Rozumieli również, że o ile tak ogromną choinkę łatwo wnieść, gdy ustawi się ją szerszym końcem w kierunku marszu, o tyle wyniesienie jej jest bardziej kłopotliwe, gdyż ogromne gałęzie stanowią naturalne zastawki, hamujące ruch posuwisty. Odwrócenie choinki przodem do tyłu nie wchodziło w grę, gdyż architekci, projektujący mieszkanie Kawiaków, nie brali pod uwagę, że będzie się tam urządzało konkursy drwali. Kawiakowie po przemyśleniu sprawy zaniechali wynoszenia tego, co z takim wysiłkiem zostało wniesione i wyrzucili z domu przez balkon mniejszą część, czyli tak zwany wierzchołek.
Wsadzili zatem do wiadra z ziemią dolną część choinki, zwłaszcza że odcięty wierzchołek poniósł podczas ekstrakcji znaczne straty w uigleniu.
Powiesili bombki i rozpoczęli oczekiwanie na narodziny Jezuska.

Efekt był następujący:
Na środku salonu w wiadrze stał wielki pień drzewa iglastego, od dołu skąpo ugałęziony. Mniej więcej na wysokości stołu rozpoczynały się gałęzie, które dochodziły do sufitu i obejmowały go dość czule. Automatycznie niewidzący wzrok patrzącego kierował się nad sufit, gdyż długie, masywne gałęzie otulające sufit dawały wrażenie, że dalsza część drzewa została umieszczona w otworze w suficie i zadowala sąsiadów na wyższym piętrze.
Niestety Kawiakowie nie mają sąsiadów na wyższym piętrze, gdyż mieszkają na przerobionym strychu.

Odpowiadam na ewentualne pytania:
1. Tak, sytuacja jest prawdziwa.
2. Tak, i ja tam byłam i widziałam.
3. Nie, Kawiakowie jeszcze nigdy nie mieli ładnej choinki.
4. Tak, wspominamy to z Kawiakami co roku podczas świąt. Jeśli nie macie o czym rozmawiać z rodziną podczas wieczerzy wigilijnej, polecam raz kupić choinkę dwukrotnie dłuższą niż wysokość mieszkania.
5. Nie, to nie jest ich prawdziwe nazwisko. (Magierowie, cieszycie się, że zmieniłam Wam nazwisko?)
;-) 

najlepszą

fakt

- Kalinko, była u mnie ciocia Zosia. Czy ty wiedziałaś, że jej córka jest najlepszą w Polsce dentystką? Pacjenci wprost za nią szaleją. Robi najpiękniejsze plomby na półkuli północnej, a jak leczy jakiś ząb kanałowo, to potrafi się wwiercić bezboleśnie aż do pięty. Zarabia takie pieniądze, że Bill Gates nosi za nią portfel, a nogi ma takie zgrabne, że wzorując się na nich zbudowano kolumnę Zygmunta. No takie sukcesy. I do tego taka piękna. Widzisz, jak jej się powodzi?
- Mamo, ciocia Zosia tak zawsze o wszystkim opowiada. Pamiętasz, że jak miała psa, to był  to najmądrzejszy pies, jakiego kiedykolwiek stworzyła natura?
- No pamiętam. Ale ta córka to naprawdę...
- Mamo, pomyśl! Jak ciocia Zosia ma hemoroidy, to są to na pewno największe hemoroidy w całej Polsce. No powiedz sama: chciałabyś mieć takie hemoroidy?

propozycję

- Mamo, korzenie powinny rosnąć w dół, a liście w górę, prawda?

korzenie-lodz.pl

- W zasadzie tak.
- To dlaczego wszystkie korzenie naszych hiacyntów rosną w górę?
- Też mnie to dziwi.
- Może one długo leżały do góry nogami i teraz im się wszystko w głowie odwróciło?
- A masz jeszcze jakąś inną propozycję?
- Nie.
- W takim razie myślę, że masz rację.
- A jak wymyślę coś lepszego?
- To tez będę myśleć, że masz rację.




Materiał dowodowy:

sama zrobiłąm ;-)

wciągnąć

Przyjechałam za wcześnie. Czekam pod drzwiami. Nikogo jeszcze nie ma. Wszyscy wiedzą, że w dobrym tonie jest wejść spóźnionym. Rozglądam się uważnie, żeby nikt nie zauważył, że jestem tu nowa. Robię sobie kawę, udając, że umiem obsługiwać ekspres. Ktoś wyjaśnia mi rzeczy, na których się znam, patrząc na mnie z góry. Inny opowiada mi historię, której nie chcę słuchać. Pyta mnie o zdanie i atakuje natychmiast, gdy tylko otwieram usta.
Przyszłam trochę z ciekawości, a trochę jakoś tak wyszło; do tego dołączyło się poczucie obowiązku, tak wypada i trzeba iść między ludzi.
Jestem pełna energii i tryskam humorem. Z tym radzę sobie doskonale.

wikipedia.pl

Zaczynam rozumieć, że rozmowa nie polega na dzieleniu się swoimi przemyśleniami, tylko na przemyślanym dzieleniu rozmówcy na strzępy. Daję się wciągnąć w wojnę na temat roli państwa w budowie infrastruktury miejskiej.
Wszyscy żegnają się czule, umawiając na kolejną imprezkę.
Wracam do domu, siadam w fotelu i żałuję, że prysznic nie sięga aż do salonu. Zmyłabym z siebie poczucie, że znowu zawiodłam.
Tym razem mnie.
Nie pójdę kolejny raz.
Chyba, że poczucie obowiązku, tak wypada i trzeba iść między ludzi.

jakieś

crazyshop

W sklepach mnóstwo ozdób świątecznych, zupełnie jakby zbliżały się jakieś święta...

stara

psychotesty-szczecin.pl

Znajoma powiedziała mi, że stara się być przy sobie.
Zrozumiałam.
Pozazdrościłam.
Też chcę.

Jeszcze tylko miliony lat świetlnych nauki, ćwiczeń, przemyśleń i będzie miodzio.

ciężki

Ohoho... Nadszedł ciężki czas.
Zorientowałam się po tym, że kolejny tydzień czytam książki, które już znam prawie na pamięć.

fajne - blog.pl

A wczoraj przeczytałam to samo opowiadanie, co przedwczoraj.
Bardzo źle.
Gdzie jest ten przycisk do resetowania, się pytam.
Się pytam.
Gdzie?

nocy

Wczoraj w nocy, gdzieś pomiędzy 23.30 a 5.45 sprzedałam moje mieszkanie i kupiłam ogromne mieszkanie do remontu w centrum Koszalina. Najpierw kupiłam, a potem szukałam z wypiekami na twarzy, gdzie ono dokładnie się znajduje. Okazało się, że to stara dzielnica Koszalina, z malutkimi uliczkami. Po chwili dotarło do mnie, że nie mam pojęcia, gdzie leży Koszalin. Ku mojej radości odnalazłam go nad morzem, bardzo blisko Sopotu. Położony był między dwiema ogromnymi zatokami, połączonymi siecią kanałów. Koszalin okazał się być gigantycznym portem. Trochę mnie to zmartwiło, bo nie spodziewałam się, że moje nowe-stare mieszkanie jest w takim uprzemysłowionym rejonie kraju, ale stało się - nie ma co żałować. Trzeba się brać do roboty. Postanowiłam sprawdzić dokładnie stan mieszkania, żeby zaplanować wstępnie prace. Podłogi z dziwnie starych, zniszczonych białych deseczek, ściany też drewniane... No trudno... Spojrzałam na zegarek, żeby zobaczyć, ile mi czasu jeszcze zostało i okazało się, że jest 5.45. Czyli za 15 minut będzie dzwonił budzik. Położyłam się z powrotem do łóżka, jednak nie udało mi się już zasnąć.

smakowite

Rano w samochodzie młodsza córka poskarżyła mi się, że obudziła się około 5 rano i nie mogła zasnąć. To było mniej więcej wtedy, gdy ja sprawdzałam stan podłóg. Ostatni raz spojrzała na zegarek o 5.45 i potem chyba zasnęła, bo obudził ją jej budzik. Zamiast przyjść do mojej sypialni i pomóc mi w ustalaniu kosztorysu napraw, męczyła się we własnym łóżku.

Starsza córka z kolei powiedziała, że dawno nie była rano tak zmęczona.

Wczoraj podobno była jakaś super pełnia.
Księżyc gigant.
Wielki naleśnik, zaglądający zmęczonym ludziom w okna.
Kobietom.
Mój mąż spał bez przeszkód, tylko jeszcze nie wie, że będziemy się przeprowadzać...

zapaloną

Gdybym żyła w średniowieczu, zostałabym spalona na stosie. Przyjęłabym to z radością, ponieważ ogień mnie fascynuje.
Gdybym wierzyła w reinkarnację, uważałabym, że w poprzednim wcieleniu istotnie byłam spalona na stosie, ponieważ ogień ciągnie mnie do siebie jak magnes.

chmurak.pl

Gdybym była buddystką, umiałabym wyjaśnić, dlaczego płomień i to, co się wraz z nim unosi, mają na mnie tak kojący wpływ.
Gdybym była Indianką, potrafiłabym z ognia wyciągać wnioski, dotyczące przyszłości.
Gdybym była Inuitką uważałbym ogień za świętość.


Godzinami mogę wpatrywać się w zapaloną świeczkę. Mogę dotykać ognia na granicy miejsca, w którym już parzy. Mogę palcami przesuwać wosk, żeby skapywał po całej długiej nóżce świecy, jak łzy po twarzy dziecka. Mogę na zmianę gasić i zapalać kolejne świece w długim świeczniku, żeby tworzyły rzeźbę, zmieniającą się w każdej chwili.

To nie może być przypadek, że we wszystkich religiach, wierzeniach i kulturach przypisywano ogniowi takie znaczenie.
Nawet nasz język nadaje płomieniowi niewiarygodne znaczenie. Takie czasowniki, jak: napalony, zapalony, wypalony, rozpalony, spalony - mają w sobie magię.

Czy powyższy wywód dostatecznie wyjaśnia, dlaczego nie mogę zapanować nad tym że uwielbiam pracować przy zapalonej świecy?

racji

Od razu rozpoznaję ludzi, którzy już zrozumieli, że nie należy przekonywać rozmówców do swoich racji...


Przyjaźnię się z B. Różnimy się pod każdym względem. Ona jest bardzo religijną osobą o prawicowych poglądach. Wychowuje swoje dzieci zgodnie z tradycyjnym porządkiem. Prowadzi wzorowy dom, nie kładzie torebki na podłodze, uważa, że halloween, joga i medytacja stanowią zagrożenie i ciągle się spóźnia. Piecze trzy rodzaje ciasta na swoje imieniny i sama maluje cały dom.

- Jak ty się możesz z nią przyjaźnić!? Przecież ona jest zupełnie inna niż ty!
- A z kim mam się przyjaźnić? Z kolejną sobą? A kto mi wtedy powie, jak wszystko wygląda z drugiej strony??

...bo widać w ich oczach, że z pokorą przyjęli do wiadomości, że racje tych innych są często zdecydowanie bardziej słuszne od ich własnych.