Są lepsze i gorsze dni. To pewne. Ale ostatnio tych lepszych jakby mniej.
Starsza córka mówi, że przyswajam więcej złych informacji i straciłam odporność. Tę psychiczną. Na życie, na problemy, na złe wiadomości.
Gdy jej coś opowiadam, mówi mi: nie kolekcjonuj złych wiadomości. Jeśli ktoś zachowuje się okropnie, ale ciebie to nie dotyczy, nie myśl. To nie twoja sprawa.
I wszystko to jest zapewne prawdą. Prawdą zapewne jest. I co z tego?
Uczniowie spytali, co wskazuje nasz klasowy barometr. Świeciło piękne słońce, pogoda była jak z Monaco, a barometr wskazywał niezwykle niskie ciśnienie.
Omówiłam sytuację, powiedziałam, że nie wiem, co się dzieje...
Po dwóch godzinach zaczęło padać. Czarne chmury tu i tam, a nawet wszędzie.
Niniejszym przepraszam mój stary, szklany barometr, że w niego zwątpiłam. ;-)
Jutro wracam do pracy, a dziś tracę co chwilę głos.
Najprawdopodobniej jutro przestanę mówić już na pierwszej lekcji, ale ponieważ zaczynam właśnie nauczać o uchu i słyszeniu, będzie przy tym sporo zabawy.
Czytam kolejną książkę Elizabeth Strout - tym razem "William". Teatralna, polecam!
