powstańców

- Co czytasz fajnego?
- Wspomnienia powstańców.
- Miało być fajnego!
- No i jest!
- A oprócz tego masz jakieś inne objawy? Gorączka? Zaparcia? Strzykanie w kolanie?

lato

- Mam swój prywatny system oceny, kiedy jest już lato. I według tego systemu - już jest! Otóż lato pojawia się wtedy, gdy klimatyzacja w samochodzie ustawiona jest na niższą temperaturę, niż ta na zewnątrz.
- To ile było na zewnątrz?
- 22.
- A w środku?
- 21,5.
- Nieduża różnica...
- Nieduża, ale to jest mały krok klimatyzacji, który stanowi ogromny krok dla ludzkości!
- Ale to było wczoraj, bo dziś...
- Dziś miś, jutro futro.

ćwirciląc

- Poszłyśmy na spacer nad staw, posłuchać ptaków. Ptaki były, owszem, darły się wniebogłosy, kwiląc, piszcząc, dzwoniąc, ćwirciląc i piszcząc. Natomiast ku mojemu zaskoczeniu widziałyśmy kilkanaście zaskrońców (dwa podczas sytuacji intymnej) i kilka żab (dwie podczas sytuacji intymnej). Rozumiem... Wiosna, słońce, temperatura, ptasia muzyka, ale żeby aż tak...? ;-)

budziki

- Zauważyłam, że jak nastawiamy budziki na tę samą godzinę, to one zaczynają dzwonić dokładnie w tej samej sekundzie. Żadnego opóźnienia. Mamy zegarki w telefonach ustawione tak samo. Co do sekundy
- Teraz się nie nastawia zegarków w telefonach. One się same nastawiają, według satelity.
- Satelita nastawia zegarki w naszych telefonach? A jak spadnie?!

nałożyłam

- Świetnie wyglądasz! Jaka wypoczęta!
- Daj spokój. Nie spałam całą noc. Po prostu rano nałożyłam na twarz puchatą warstwę makijażu, żeby przykryć to, co pod spodem.
- Tak? Czekaj, założę okulary... A, rzeczywiście, teraz widzę. Makijaż, a pod nim katastrofa...

remont

- Sąsiedzi rozpoczęli remont mieszkania. Coś szlifują. Podejrzewam, że budują arkę Noego i teraz polerują do niej deski, bo nie mam żadnego pomysłu, co innego można aż tak długo szlifować.
- Diamenty...?

kubki

- Dlaczego makaron rurki smakuje inaczej niż makaron kokardki, skoro jest zrobiony przez tego samego producenta z tych samych składników?
- Bo kształt ma znaczenie.
- Na kubki smakowe i tak trafia miazga makaronowa.
- Widocznie kubki smakowe patrzą przez lornetkę co wpada do paszczy i nastawiają odpowiednie urządzenie, wydające decyzję o smaku...

rywalizacji

- Zwykle trudno jest obudzić we mnie ducha rywalizacji. Gdy na mojej drodze staje jakiś konkurs i zachęcająco spogląda mi prosto w oczy, wstydliwie spuszczam wzrok i przechodzę na drugą stronę ulicy. Nie przeszkadza mi bycie zdyskwalifikowaną za brak zaangażowania. Tak bywa zwykle. Bo dziś obudził się we mnie duch walczącej bestii. W poczekalni się obudził. U pediatry. Siedziałam grzecznie z paskudnie chorą córką. Pokornie. W kolejce. Nadszedł moment, gdy byłyśmy już pierwsze (i jednocześnie ostatnie...) i nagle pojawiła się rodzinka z dwójką dzieci. Podskakujące, wesołe, gadające maluszki, które wyglądały tak, że nie miałam sumienia usiąść obok nich z moją naprawdę chorą córką. Szkoda ich zdrowia. Państwo rodzice dostali katarakty wybiórczej i zachowywali się tak, jakby mojej córki i mnie tam nie było. No nie zauważyli. Gdy otworzyły się drzwi do gabinetu i wyszła z niego poprzednia mała pacjentka z tatusiem, państwo niczym rącze gazele doskoczyli do drzwi i zaczęli kolanami i łokciami upychać swoje dzieci do środka. Moja córka musiała zwlec się z krzesełka, poskręcać stawy i ułożyć włókna mięśniowe, kaszląc przy tym jak silnik od trabanta. Ja w tym czasie jedną ręką usiłowałam utrzymać ją w kawałku, a drugą wiosłowałam w stronę drzwi. Państwo zauważyli ruch w okolicy, w której siedziałyśmy z córką, więc tym bardziej zagęścili wpychanie się do gabinetu.
- Przepuściłaś ich?
- Nie. Zahipnotyzowałam. Wzrokiem, słowem, gestem i myślą. Najbardziej chyba tonem głosu, bo gdy moja córka już dopełzała do gabinetu, szybciutko ewakuowali spod drzwi swoje dzieci.
- Bali się!
- Myślę, że przeraziło ich to, że jeśli tak kiepsko wygląda moja córka, to cóż może stać się z nimi i ich dziećmi, jeśli się wkurzę...
- A co z córką?
- Gdy wróciłyśmy do domu miała siłę tylko na to, żeby położyć się do łóżka i natychmiast zasnęła. To była najbardziej wyczerpująca podróż w jej życiu.

kawałek

- Masz ochotę na kawałek sernika?
- Nie, ale zjem. Nienawidzę tego sernika, ale zjem. Nie mogę już na niego patrzeć, ale zjem. Zaczynam podejrzewać, że ten sernik jest efektem działania obcych służb! Może być ten większy...

suspensu

- Tak się cieszyłam, że nie chorujemy. Że jakoś się trzymamy, mimo wszechobecnych infekcji, gryp, biegunek i kataru
- Kto zachorował?
- Starsza córka. Ona wie, jak to się robi. Jest mistrzynią suspensu. Najpierw dyskretnie wspomina, że chyba będzie chora, co daje nam jakiś kwadrans na zorganizowanie leków przeciwgorączkowych. A po chwili ma już swoje 40 stopni i trudno się z nią porozumieć.
- I co z nią teraz?
- Śpi. Tak będzie przez kilka dni. Gorączka po kokardę, leki przeciwgorączkowe, spanie, spadek gorączki, gorączka po kokardę, leki... Trzeba się trzymać schematów.

rzewnymi

- No i zakochałaś się w Gabrielu Kaczmarku?
- Od pierwszego dźwięku. A potem było już tylko gorzej. Pod koniec spektaklu płakałam rzewnymi łzami.
- A ostrzegałam! Ostrzegałam! Ten facet sięga absolutu.
- On ten absolut wyrwał mi w serca!
- Widzę, że cię wzięło!
- W przerwie można było kupić płytę z jego poprzednią operą...
- O, pożyczysz?
- Nie kupiłam...
- O boże...
- Cholerny absolut...

wychowało

- Zaczęłam czytać córce baśnie Andersena. Trochę z konieczności, a trochę z ciekawości, czy to jeszcze działa na dziewczynki.
- Przeżyłaś szok?
- Do teraz nie mogę się pozbierać!
- Miałam tak samo. Moja córka siedziała podczas czytania obok mnie i nawet nie mrugała oczami.
- Moja leżała na dywanie, patrzyła w sufit i nie odzywała się ani słowem.
- A ja myślałam, że moje pokolenie było ostatnim, które wychowało się na tych...
- Ale żeby aż tak...?

mięcha

- Od czasu do czasu napada na człowieka ochota na wielki kawał pieczonego mięcha. Takiego, które jeszcze niedawno biegało na czterech nogach po łąkach i lasach. Nabyłam ów kawał drogą kupna.
Do mięsa dołączona była instrukcja przyrządzania: że najpierw patelnia, potem piekarnik, ile czasu, w jakiej temperaturze... No nic, tylko robić, jeść i przypominać sobie swoje jaskiniowe korzenie.
Po dokonaniu wszystkich punktów zgodnie z instrukcją należało wyjąć mięso marzeń z piekarnika i pozwolić mu zrelaksować się przed jedzeniem. Obsmażyłam, upiekłam, wyjęłam i uznałam, że mięso jest... nie do końca upieczone, żeby nie powiedzieć: kompletnie surowe. Uznałam, że nawet ja, miłośniczka niedopieczoności, nie będę w stanie zjeść mięsa, w którym włókna białkowe są w stanie zupełnie nienaruszonym.
Umieściłam wspomniany kawał żarcia ponownie w piekarniku, przedłużając czas pieczenia o połowę. Piekarnik zadzwonił, mięso wyjęłam. Zgodnie z instrukcją zapewniłam mu godziwy odpoczynek. Pełen relaks. Dojrzewanie przed obiadem.
Niestety, był to zdecydowanie relaks jednostronny, gdyż trudno mi było się relaksować, widząc coś tak pysznego i jeszcze na dodatek wąchając zapach, który do mięsa dołączony był gratisowo.
Po kilkunastu minutach powstrzymywania się od pożarcia pieczeni zaczęłam kroić mięcho jak przykazano i ku mojemu zaskoczeniu zauważyłam, że wyciekający z niego płyn do złudzenia  przypomina czystą, żywą krew. Mięso było surowe.
Nie zebrałam wyciekającego płynu na czerninę, czego żałuję...
Pokroiłam kawał świni na plastry, wsadziłam do piekarnika, ustawiłam funkcję: grill i teraz czekam, aż wyjdzie z mojej wspaniałej pieczeni cokolwiek, co nie będzie na talerzu przypominać scenografii do filmu "Teksańska masakra piłą mechaniczną".

szyję

- No i masz. Ledwo się wiosna zaczęła, a już mnie jakiś owad użarł w szyję! Wyskoczył bąbel swędzący, wielki jak Madagaskar!
- Nie martw się, może to tylko wszy?

zgodzisz

- Mamo, zgodzisz się?
- Nie.
- Ale mamo, no proszę!
- Nie.
- Ale proszę cię.
- A co ty zrobisz dla mnie?
- ??? Yyyy... Wyniosę śmieci?
- To ja dla ciebie wyniosłam wczoraj śmieci i jesteśmy kwita. Ale się nie zgodzę.

czyta

- Fundacja, nadzorująca akcję "Cała Polska czyta dzieciom" wydała mnóstwo ślicznych, kolorowych ulotek-zakładek, które są rozdawane dzieciom. Zastanawiam się, czy reklamy tej kampanii nie powinny być raczej drukowane na kartach kredytowych i na odwrocie paragonów ze stacji benzynowych...
- Może lepiej na opakowaniach kawy i tabletkach nasennych?
- Tak. Na tabletkach nasennych. To byłby hit.

przeciętny

- Jaka jest twoja ulubiona książka?
- "Dzieci z Bullerbyn".
- Nie, no daj spokój! Jakaś dla dorosłych.
- Niech będzie "Czarodziejska góra" Manna.
- Nie możesz podać jakiejś zwykłej książki? Odpowiedz tak, jak na takie pytania odpowiada przeciętny Polak!
- W takim razie: książka gwarancyjna najnowszego iPhone'a...

samochodzie

- Czytam "Bezcennego" i wkurza mnie ta książka okropnie. Po pierwsze jestem zła, że to nie ja wymyśliłam taką świetną fabułę. Po drugie zarwałam przez nią noc, a dzisiaj w nocy jadę do Warszawy i znowu się nie wyśpię. A po trzecie mam tylko książkę a nie audiobooka i nie mogę słuchać w kuchni i w samochodzie.

przebadany

- Taka nagonka na suplementy diety w internecie, a ja i tak tego nie rozumiem...
- Lek musi być przebadany, kontrolowany, podlega normom. A suplement diety nie musi być przebadany, jego produkcja nie jest kontrolowana i nie podlega żadnym normom.
- Czyli że mogę od jutra zacząć produkować środek na zmniejszenie spożycia czekolady i sprzedawać go w kapsułkach jako suplement diety?
- Teoretycznie możesz. Praktycznie chyba nikt nie kupi środka na zmniejszenie spożycia czekolady, bo przecież czekolada jest najpyszniejsza na świecie i wszyscy chcą ją jeść!

morska

- Świnka morska jest zwierzęciem wybitnie inteligentnym. Ma wrodzone umiejętności, których może jej pozazdrościć przeciętny człowiek. Otóż świnka rozpoznaje moment, w którym człowiek się budzi. Nie trzeba nawet się poruszyć, wystarczy zmienić bieg oddechu z pozycji "sen"na pozycję "prawie jawa". Wówczas świnka zaczyna piszczeć tak głośno, że natychmiast ktoś z domowników biegnie ją nakarmić.
- Miliony lat świńskiej ewolucji zrobiły swoje...