Dwa tygodnie temu Kalina sądziła, że jej wyczerpanie osiągnęło dno i nie może być już gorzej.
Myliła się.
Wczoraj Kalina położyła się spać o 17.00 i wstała dziś o 11.20. Nadal zmęczona.
Dwa tygodnie temu Kalina sądziła, że jej wyczerpanie osiągnęło dno i nie może być już gorzej.
Myliła się.
Wczoraj Kalina położyła się spać o 17.00 i wstała dziś o 11.20. Nadal zmęczona.
Kalina od lat spotyka się z kobietami na kręgu kobiet, ale ostatnio miała długą przerwę. Przerwę technologiczną, ponieważ Kalina nie umiała zdobyć się na odwagę, by w pandemii przebywać z obcymi osobami w jednym pomieszczeniu przez kilka godzin.
Teraz Kalina znalazła już odwagę i na spotkaniu przypomniała sobie, że kobiety to wyższa forma istnienia. I tylko wrodzona skromność nie pozwala Kalinie napisać, że najwyższa...
Wczoraj koleżanka z pracy powiedziała Kalinie, że gdyby kobiety rządziły naszym krajem, to wszystkie dzieci dostawałyby w szkołach darmowe obiady.
I jakież to banalne. I jakież proste. A jednak dla niektórych za trudne. O wiele za trudne.
- Mam nadzieję, że miałam covida - rzekła zawstydzona. - Bo jeśli nie chorowałam na covida to mam demencję, a jeśli chorowałam, to mam tylko mgłę pocovidową...
- A testy sobie robiłaś?
- Tak. Wyszły negatywne.
- Musisz teraz sobie wmówić, że nie dość, że nie miałaś żadnych objawów, to jeszcze testy kłamały.
- Dam radę. Wszystko jest lepsze niż demencja.
Zrozumiałam. Czym innym jest prawda naukowa, a czym innym jest prawda zaakceptowana.
Kalina oswaja ogród mamy. To nasza pierwsza wspólna wiosna - ogrodu i moja. Chyba się zaprzyjaźniamy.
Starsza córka Kaliny powiedziała wczoraj coś, co Kalinę zamurowało. Na całą noc zamurowało. I sprawiło, że Kalina obudziła się wciąż jeszcze zamurowana:
Wyniki badań psychologicznych mówią: współczesny mężczyzna ma wsparcie w swojej partnerce.
Wyniki tych samych badań mówią: współczesna kobieta ma wsparcie w innych kobietach.
Halo, są tu matki synów? Synków? Synusiów? Chłopców? Chłopczyków? Wychowujecie osoby wspierające czy wspierane? Co to ma do cholery być?!
Czy jeśli jem coś, co może mi zaszkodzić, bo zawsze wcześniej szkodziło, ale i tak to jem, a potem boli mnie brzuch, a ja udaję, że to nie z powodu tego co zjadłam, a potem już nie tylko boli, ale i daje objawy zatrucia, bo zawsze po zjedzeniu tego są takie objawy, a ja i tak wypieram myślenie, że to po tej pysznej rzeczy, którą zjadłam, i wiem, że następnym razem też to zjem, bo znowu uznam, że mimo wszystko warto, to wcale nie oznacza jeszcze głupoty, prawda?
To tylko eksperymentalne podejście do życia, albo coś o równie pięknie brzmiącej nazwie...?
Wczoraj pani z Ukrainy, siedząc na ławeczce na szkolnym korytarzu, płakała, rozmawiając ze mną. Płakała wzruszona tym, że Polacy są tacy mili i tak się o nią troszczą. Płakała mówiąc, że jej córka nie chciała wyjechać. Płakała, bo jej mąż musiał zostać. Płakała, odpowiadając na moje pytania, czy potrzebują leków, jedzenia, odzieży i butów. Niczego nie potrzebują. Niczego nie chcą.
Mam w sobie przełącznik, który uaktywnia się w czasie kryzysów. Moje ciało korzysta wtedy z nadzwyczajnych zapasów energii, a mój mózg odgrzebuje z zakamarków umiejętności, o których nikt nie wiedział, że istnieją.
Od tygodnia biegle mówię po rosyjsku. Z utęsknieniem czekam na dzień, gdy zacznę po ukraińsku.
Jestem spokojniejsza. Zrobiłam porządki w papierach, przygotowałam ogród na wiosnę.
Podjęłam decyzję. Poinformowałam męża. Na chwilę zamarł, ale po sekundzie przytaknął. Przyznał, że to jedyne, co można teraz zrobić. Przygotować się.
Starsza córka powiedziała, że gdy do niej przyjedziemy, załatwi nam na początek pracę. Potem sami się ogarniemy. Młodsza córka będzie się uczyć w międzynarodowej szkole, których w Hadze jest sporo.
To nasz plan na wypadek. Po dzisiejszym ataku na tereny 20 km od polskiej granicy nie mam już złudzeń. Trzeba mieć plan B.
Teściowie mają pierwszą w życiu drukarkę.
Mój mąż przez telefon pomagał im ją obsługiwać.
Po godzinie zrezygnował. Nie dał rady.
Po kilkunastu minutach od zakończenia telefonicznego kursu zadzwoniła teściowa. Powiedziała, że udało jej się wydrukować pierwszą stronę, bo okazało się, że na przycisk z napisem "drukuj" to trzeba najechać kursorem i nacisnąć myszkę, a ona wcześniej tylko najeżdżała.
Wykluczenie technologiczne to się nazywa...
W świetlicy dzieci oglądają różne filmy. Staram się, żeby filmy były "jakieś. Najchętniej stare i dobre.
Pippi to moja faworytka, ale mam prośbę:
Jakie fajne filmy fabularne dla dzieci polecacie?
Na spotkaniu dzieci zapytały mnie, jaka jest moja ulubiona książka.
Już dawno przemyślałam sprawę i odpowiedziałam bez wahania: :Dzieci z Bullerbyn".
No i zaczęła się rozmowa: o jagniątku w szkole, kiełbasie dobrze uwędzonej, szewcu Grzecznym, skupowanych kamieniach i niespodziankowych urodzinach.
Uwielbiam dzieci, które coś lubią...
Byłyśmy z koleżanką w kinie, żeby się odłączyć od problemów. Przelać przez korę mózgową inne doznania, naładować się dobrą energią.
Zamówiłam sobie film łagodny, spokojny, relaksujący.
Koleżanka wybrała "Licorice pizza", który zdaniem recenzenta idealnie spełniał nasze kryteria.
Niewypał. To najlepsze określenie tego, co się stało. To prawdopodobnie komedia, której nie zrozumiałam, albo dramat, który zrozumiałam aż za dobrze. Chwilami byłam przerażona, chwilami bardzo zawstydzona, chwilami żałowałam, że nie siedziałam bliżej wyjścia...
"Reksio" - to mój poziom odbioru sztuki filmowej. Tylko nie ten odcinek z kotem, bo na nim też się można zestresować ;-)
Czytam Tomasza Stawiszyńskiego "Ucieczkę od bezradności". W jednym z rozdziałów podaje cechy wspólne wszystkich teorii spiskowych:
1. Przekonanie, że istnieje sekretny spisek.
2. Pewność, że stoi za nim grupa spiskująca.
3. Wiara w (pseudo)dowody, wspierające tezę o spisku.
4. Wiara w to, że nic nie dzieje się przypadkowo.
5. Wyraźny podział na dobrych i złych.
6. Obarczanie odpowiedzialnością za całe zło jakiejś grupy ludzi.
To ciekawe.