Dawno, dawno temu pracowałam w pewnej firmie. Akurat świeżo zostałam mężatką, a na mojej plakietce, którą musiałam nosić na piersi, nadal widniało panieńskie nazwisko. Pracowałam wtedy w jednym pokoju z dziewczyną, która miała na imię tak samo jak ja.
No i stało się. Koleżanka zachorowała. Portier zadzwonił do mnie, że czeka klient na moją koleżankę (panią Kalinę Koleżeńską - nazwijmy ją dla ułatwienia). Zeszłam na dół, dumnie wypinając pierś z plakietką, na której jak byk stało moje panieńskie nazwisko (Kalina Panieńska - określmy je dla ułatwienia).
Przy recepcji spytałam, kto czeka na Kalinę Koleżeńską. Podszedł do mnie klient mojej współpracowniczki. Rozmawiałam z nim, a on cały czas spoglądał na moją plakietkę, na której było przecież napisane inne nazwisko. W końcu nie wytrzymał. Wziął głęboki wdech i powiedział:
- Czy może mi pani podać swoje nazwisko?
A ja, dumna, świeżutka mężatka, wyraźnie i bez logopedycznych zawirowań powiedziałam mu swoje nowe nazwisko.
Prosił o rozmowę z Kalina Koleżeńską, przyszła do niego jakaś Kalina Panieńska, która na dodatek twierdzi, że nazywa się jeszcze inaczej.
Mimo iż sprawa miała wszystkie zadatki, żeby ciągnąć się miesiącami, klient już nigdy więcej do nas nie przyszedł... A szkoda. Miałyśmy w zespole jeszcze jedną Kalinę...
- Kandydat na mnicha kamedułę przez 10 lat mieszkał sam, z nikim nie rozmawiał, czasem bywał nawet zamurowany w swojej celi.
- Mikrofalówka, zwana przez niektórych mikrowelą, służy do oceny zdolności poznawczych człowieka. Jeśli bowiem człowiek wsadził do mikrofalówki talerz, który się z założenia do mikrofalówki nie nadaje, po czym wyjął go rozżarzonego do maksimum termicznego i oparzył się w obie łapki, to powinien zapamiętać, że ten talerz z mikrofalówką nie fengshui. I tu pojawia się zasadność użycia mikrofalówki do oceny pamięci i rozumu, gdyż albowiem jeśli w ciągu kwadransa ten sam człowiek wsadza do tej samej mikrofalówki ten sam talerz i znowu wyjmuje go gołymi łapkami, to czy psychologia ma na to specjalne określenie?
- Jeden z sąsiadów chodził po domach metodą "porozmawiania o królestwie niebieskim" i zbierał podpisy pod petycją, żeby nasza ulica zrezygnowała z firmy odśnieżającej zimą. Albowiem śnieg pada zaledwie cztery razy w roku, z czego raz obficie, a firmie odśnieżającej płaci się tzw. "czujkowe". Inaczej mówiąc - opłata jest niezależna od wielkości pokrywy śnieżnej. Czy śnieg pada, czy nie pada, opłata się należy. Pomysł sąsiada był taki, żebyśmy w okresie potencjalnych opadów mieli dyżury sąsiedzkie. Każdy jednego zimowego dnia. I jeśli akurat śnieg spadnie podczas mojego dyżuru, to moja rodzina od czarnego świtu będzie odśnieżać ulicę... Gdy usłyszałam tę propozycję, spadłam z krzesła, chociaż wcale na nim natenczas nie siedziałam. Wyobraziłam sobie, jak razem z córkami haruję w pocie czoła od 3.30 rano, usiłując odśnieżyć 150 metrów bieżących zaśnieżonej ulicy. I przeklinając jednocześnie wszystkich sąsiadów, którym się upiekło.
