sweter

Kalina kupiła na olx bardzo tani, ręcznie robiony, wełniany sweter. 

Ręcznie robiony w Ekwadorze. 

Sweter jest zrobiony "nieidealnie", czyli idealnie dla Kaliny właśnie. Pachnie pięknie owczą wełną. Jest nieco szorstki w dotyku, zapinany, szeroki i z kieszeniami. Ma cudny, naturalny kolor. Kolor owcy. 

Sweter spełnia wszystkie warunki, aby być doskonałym swetrem. 

Poprzedni grubaśny sweter nosiła Kalina 156 lat i przestał on już być i ciepły i ładny. 

Ten nowy, ekwadorski, będzie służył aż do demencji. A nawet dłużej.

Lecha

Kalina zastępuje na niektórych lekcjach chorą polonistkę. Dziś w klasie szóstej czytaliśmy legendę o Lechu, Czechu i Rusie.

Kalina napisała na tablicy: Lech, Czech i Rus, po czym odwróciła się do klasy i rzekła:

- Lecha, Czecha i Rucha już mamy...

fizyk

Córka Kaliny ma numer 22 w szkolnym dzienniku, a fizyk wybiera osoby do tablicy według jakiegoś kodu numerowego. Oznacza to, że córka Kaliny maszeruje do tablicy zawsze, gdy fizykowi wpadnie do głowy skorzystać z aktualnej daty. Od stycznia się zmieni - wiadomo.

- Fizyk znowu wywołał mnie dziś do tablicy, Jeszcze osobę numer 2, 11 i 20 - powiedziała córka, kręcąc się na krześle.

- I co? - spytała matka Kalina.

- No chyba dobrze. Rozwiązałam zadanie i powiedział "możesz już usiąść".

Kalina jest niezmiernie wdzięczna losowi, że córka lubi i rozumie fizykę, ponieważ dla Kaliny fizyka stoi na pograniczu science-fiction i science. Zdecydowanie większa część w polu "fiction". 

Kalinę niezmiennie zadziwia, że fizycy w dawnych czasach stawiali sobie tyle pytań. A najdziwniejsze jest to, że znajdowali na nie odpowiedzi. 

Co prawda, zdaniem Kaliny, nikt oprócz fizyków tego nie rozumie i może się kiedyś okazać, że te wszystkie wzory, wykresy i wektory są tylko żartem fizyków z porządnych ludzi. Koszmarnym żartem.

batony

 - Jak możesz pić mleko?! Mleko jest okropne! Biedne krowy są trzymane w nieludzkich warunkach, a ty to wzmacniasz! - powiedziała do Kaliny oburzona, pijąc czarną kawę.

Minęło kilka dni.

Kalina zauważyła ją z czekoladowym batonem w ręku. Nadgryzionym.

- Jesz batony? - spytała Kalina.

- Jem tylko marsy i bounty. To taka moja słabość.

Kalina odeszła, bo dalsza dyskusja groziła zejściem na poziom, poniżej którego się nie schodzi. Weganizm w nowej wersji: jak najgłośniej krzyczeć, że się jest weganką. Może nikt nie zauważy, że to tylko krzyk.

raczej

 - Jej mama mnie nie lubi i teraz nie wiem, czy możemy się przyjaźnić - powiedziała Kalinie, siedząc na kanapie, między plastyką a geografią.

- A chcesz się z nią przyjaźnić, czy raczej z jej mamą? - spytała Kalina.

Uśmiechnęła się swoim najpiękniejszym, szczerbatym uśmiechem.

- Moja mama też tak mówi - powiedziała.

Wstała i odeszła.

Mam nadzieję, że ta przyjaźń, po takiej próbie, przetrwa już wszystko. Przynajmniej do przyszłego miesiąca, bo takie są przecież podstawówkowe przyjaźnie. Trwają do końca życia, a czasem nawet do końca następnej przerwy. Albo i dłużej

miejscem

Świat byłby gorszym miejscem, gdyby nie było w nim śliwek, jajecznicy, kawy z mlekiem oraz herbaty z pigwą i miodem.

posiadanie

Jest zła, bo jej syn ocenia wszystkich przez pryzmat posiadanych pieniędzy. Chłopak patrzy na buty, bluzy, spodnie. Gdy już im się przyjrzy, widzi też ludzkie twarze. Mówi o koledze "ten, co ma skarpetki za 300 zł", albo o koleżance "ma torebkę za 6000 od Diora". To szkoła podstawowa, a uczniowie z najbogatszych rodzin zebrani są w jednym miejscu jak w jakiejś enklawie. 

- Niepokoi mnie to - powiedziała, a Kalina pomyślała, że to dobrze o niej świadczy.

- Myślę, że warto pokazać mu wyraźnie wasze spojrzenie na posiadanie pieniędzy - powiedziała Kalina, która zawsze uważa, że niedaleko jabłko i przykład bez słów więcej znaczy niż same słowa.

- Tak zrobiłam. Byliśmy u naszych bardzo bogatych znajomych. Po wyjściu od nich spytałam syna: jak myślisz, czy oni są bardzo bogaci? Odpowiedział, że nie. No właśnie, powiedziałam. Po nich nie widać. Ubierają się w lumpeksie, bo taką mają filozofię życiową. Widzisz, jak łatwo się pomylić w ocenie?!

I Kalina czuje, że coś tu poszło nie tak jak powinno. Że uczenie dziecka ostrożności w ocenie cudzego bogactwa nie jest jednak tym, co Kalina uznałaby za właściwe podejście. I że pytanie własnego dziecka po wyjściu z czyjegoś domu, jak ocenia bogactwo właścicieli jest dokładnie tym, z czym należałoby walczyć, jeśli się nie chce, żeby syn mówił o koledze, że jest bogaty, a nie, że lepi najdłuższego robala z plasteliny. 

wszystko

Jakby się wszystko mieszało, komplikowało...

Zapominam o sobie spokojnej.

dlaczego

Staram się zrozumieć przyczyny własnych emocji. 

Dlaczego go nie lubię? Dlaczego denerwuje mnie jego sposób mówienia? W jaką część mnie wbija się jego narracja?  Wkurza mnie niemiłosiernie. Po spotkaniu z nim jestem wypłukana z energii. Widuję się z nim raz na kilka lat, ale odchorowuję to każdą cząstką siebie przez kilka dni.

Dzisiaj zrobił wykład mojemu mężowi na temat mszyc. Nie wytrzymałam.

- Czy zdajesz sobie sprawę, że mówisz do faceta, który jest z wykształcenia entomologiem?

Machnął na mnie ręką uciszając mnie i nie przerwał. 

Chciałabym umieć odbijać od siebie. Nie brać do środka. Strzepywać i iść dalej. A jednak nie odbijam, biorę i niosę.

genomie

Czytam kolejną książkę o ludzkim genomie.

Poznaję kolejne dowody na dziedziczenie cech, uważanych dotychczas za kształtowane przez środowisko.

Sukcesy szkolne, skłonność do depresji, nawet życiowy optymizm. Badania prowadzone na bliźniętach jednojajowych żyjących w separacji nie dają cienia wątpliwości. Jeśli masz pecha, Twoje geny determinują słabe zdolności werbalne, brak zdolności przestrzennych, a nawet kiepską umiejętność rozpoznawania twarzy.

Co ciekawe, z wiekiem wpływ genów zwiększa się. Czyli prawdą jest, że im jesteśmy starsi, tym bardziej przypominamy swoich rodziców.

Przerażające i wspaniałe.

Bardziej przerażające.

szkoła

 - Proszę pani, szkoła byłaby najfajniejsza, gdyby nie było w niej lekcji, tylko same zajęcia dodatkowe - powiedziała, a jej koleżanki aż zapiszczały z radości. 

Co ciekawe, na zajęciach dodatkowych ćwiczę z dziećmi dokładnie te same umiejętności, które zdobywają podczas lekcji, tylko nie robię tego zgodnie z podstawą programową. 

Jaki z tego wniosek? Gdyby nauczycielom zostawić więcej swobody, skorzystaliby. 

I uczniowie i nauczyciele skorzystaliby na tym. 

wiedzieć

Nie chcę się spotykać, nie chcę rozmawiać. Gdy ktoś dzwoni, proszę o smsa. Nie chcę słuchać.

Mama powtarzała, że ludzie przeważnie do niej dzwonią, gdy chcą się wygadać. 

Też tak czuję.

Zdawkowe "co u Ciebie", a potem półgodzinna opowieść o własnych sprawach.

Zadzwoniła do mnie, chociaż to mój mąż jest jej krewnym. 

- Jak tam dziewczynki? - spytała.

- Starsza... - zaczęłam, ale mi przerwała.

- Córka mojej kuzynki była na wycieczce niedaleko miejsca, gdzie mieszka twoja córka. Opowiadała, że tramwaje jeżdżą tam niezwykle punktualnie, można według nich zegarki nastawiać, a na ulicach jest taki porządek, że... - ruszyła z impetem, nie zważając na mnie. Najwyraźniej nie przeszkadzało jej, że przestałam się odzywać. 

Chciała mówić.

Opowieść trwała kilkanaście minut.

Córka jej kuzynki była tam na wycieczce. Ja spędzam tam kilka tygodni w roku. Zna te opowieści z ust osoby, której z kolei opowiadał ktoś inny. I opowiada mi te nieprawdziwe historie, chociaż ja znam życie "tam" z ust własnej córki. Nie bierze pod uwagę tego, że mogę coś wiedzieć lepiej niż ona? Nie rozumie, że mogę generalnie coś wiedzieć?

To tylko przykład. Ludzie robią tak nagminnie. Koleżanka z pracy zrobiła mi wykład na temat dziedziny, którą od prawie 30 lat zajmuje się mój mąż. Bo ktoś z jej rodziny rozmawiał z pewnym ekspertem i ona powtarzała mi to, co jej opowiedział. Słuchając jej, zastanawiałam się, czy tym ekspertem nie był czasem mój mąż. Ale chyba nie. Mam nadzieję, że nie, bo poziom wypowiadanych bzdur był tak duży, że nawet ja zdawałam sobie sprawę, że to opowieść wyssana z palca.

To chyba moja wina, że tak się dzieje. Nie potrafię być asertywna. Słucham i umieram. Odpadają mi kawałki ze środka. Gdy robiłam sobie test osobowości, jedno z pytań brzmiało: Czy dochodzisz swoich racji, gdy masz podejrzenie, że sprawisz komuś przykrość?

Szłyśmy razem do pewnego miejsca w naszym mieście. Mieszkam w tym mieście ponad 40 lat i naprawdę znam układ ulic w centrum.

- Idziemy w lewo czy prosto? - spytała na skrzyżowaniu.

Zaczęłam się śmiać, bo myślałam, że to żart. Gdybyśmy poszły w lewo, miałybyśmy do pokonania znacznie dłuższą drogą.

- Może najpierw ustalmy, czy obie idziemy w to samo miejsce - zaczęłam wesoło.

Spojrzała na mnie z wyrzutem.

- Oczywiście, że w to samo. Możemy iść w lewo albo prosto. Droga będzie taka sama. Dojdziemy 

w obu przypadkach.

Patrzyłam z osłupieniem. Mieszkam w tym mieście ponad 40 lat. Ona - zaledwie sześć. Powiedziałam, żeby prowadziła tak, jak chce. Na szczęście wybrała tę zdecydowanie krótszą trasę...

Odpadł mi kolejny kawałek ze środka.

drapać

Wszawica.

W szkole to codzienność.

Jedni mają chomiki, inni świnki morskie, a są dzieci, które notorycznie mają wszy. Już nawet trudno powiedzieć, czy wszy pojawiają się u nich znowu, czy wciąż jeszcze... 

Gdy tylko słyszę, że jakieś dziecko ma wszy, zaczynam się drapać.

To wszawica psychiczna. 

Podobno cierpią na nią wszyscy nauczyciele

buczy

 Na jodle przesiadują dziesiątki os i szerszeni. Są w amoku. Zlizują coś, co skapuje z gałęzi. 

Pod jodłą ziemia jest wilgotna od tej substancji - nawet tam siedzą osy i liżą, liżą, liżą...

Jodła aż buczy od odgłosu ich skrzydeł.

Kalina w rozpaczy powiesiła pułapkę na osy i szerszenie. 

Porażka entomologa...

błędu

 Jest gen, który umożliwia ludziom przyznanie się do błędu.

Nie wszyscy mają.

Nie wszyscy.

myślenia

Na zajęciach z niepełnosprawną intelektualnie dziewczynką poznaję jej mózg. Obserwuję jej sposób myślenia i kojarzenia. 

- Co to jest koperta? - pytam.

- Koperta to takie coś do otwierania - pada odpowiedź.

- A do czego jeszcze służy koperta?

- No do zamykania. Najpierw się zamyka, potem otwiera.

- Czy z tych liter można ułożyć jakieś słowo?

- Tak. Kalarent.

- Nie znam takiego słowa.

- Bo takiego nie ma. I to jest najgorsze.

- Napiszmy bardzo długie zdanie - proszę grzecznie.

- "Żona jedzie windą do piwnicy"

- A co jest w piwnicy?

- Skarb. Monety i korale.

- O, możesz mi wytłumaczyć, co to są monety?

- To takie kulki na nitce, które nosi się na szyi.

- A w takim razie, co to są korale?

- Korale to jest to samo co monety, tylko one bardziej przypominają kulki i nosi się je na szyi.

Samo życie. Monety i korale. 

zeszytów

Humor zeszytów szkolnych, część kolejna:

Co to jest dzień? - Dzień to jest jasny słoneczny dzień

Co to jest noc? - Noc to jest straszna ciemna noc

Czym charakteryzuje się mejoza?

- ma odrobinkę mniej chromosomów co komórka macierzysta

- mejoza dzieli się na cztery komórki potomne

- mejoza to redukcja ilości komórek potomnych

- mejoza odpowiada za poród dziecka

- mejoza to produkcja genetyczna

I wszystko to jednego dnia...

psią

 Jestem w ten weekend psią nianią i doświadczam słodyczy przebywania z czworonogiem. 

Obudzić się, otworzyć oczy i zobaczyć psi nos 5 cm od swojej twarzy to sól życia. I cukier.

grzeczny

Kolejna matka pisze do mnie, że jej syn jest grzecznym chłopcem i ona nie rozumie, dlaczego ja uważam inaczej.

Przemyślałam sprawę. Odpisałam jej, że nie kwestionuję, że jej syn jest przy niej grzeczny. Oceniam jego zachowanie na moich lekcjach.

Kolejna koleżanka zrezygnowała z pracy. 

Niedługo zostaną w szkołach tylko osoby, które mają rok do emerytury. 

Jak się czujecie, mamusie "grzecznych chłopców"? To między innymi dzięki wam nauczyciele rezygnują z pracy. Bo praca nauczyciela ma coraz mniej wspólnego z nauczaniem, a coraz więcej z poskramianiem waszych "grzecznych synków". A na studiach nie uczono nas tresury dzikich zwierząt, natomiast wbijano nam różne metody organizowania nauki problemowej i w grupach. W grupach?! Jak mam posadzić kilku takich "grzecznych chłopców" przy jednym stoliku? Przecież oni się pozabijają! Oni nie umieją ze sobą rozmawiać, tylko do siebie krzyczą. Do mnie zresztą też. 

Dziś jeden zaczął biegać po stole. Wpisałam mu uwagę. Dostałam odpowiedź od mamy: inni chłopcy biegają po stołach częściej niż jej syn, a nie dostają uwag.

Matka uwierzyła synowi, że w szkołach dzieci nagminnie biegają po stołach?! Nie mam słów.

kimś

Kupiłam kilka książek i czytam z radością.

Aktualnie "Japonię utraconą". 

Bardzo chciałabym pojechać do Japonii i zwiedzić ją z kimś, kto ją zna.