wąchalniczo

filmweb

    Poszłam z córkami do restauracji. Usiadłyśmy przy stoliku, zaczęłyśmy czytać menu i wtedy zorientowałam się, że obok mnie siedzi Smród. Prawdziwy, nachalny Smród. Spytałam córek, czy też czują, ale nie. Smród siedział tylko obok mnie. Rozejrzałam się dyskretnie dookoła, żeby znaleźć źródło Smrodu, ale nikt nie dawał nadziei na bycie jego przyczyną. Po zjedzeniu obiadu przeszłyśmy do samochodu. Smród ze mną. Nakazałam pilne poszukiwanie pod podeszwami butów, gdyż Smród zdecydowanie sugerował, iż pochodzi od psiej miny przeciwpiechotnej. Podeszwy córek były czyste. Wszystko wskazywało na to, że to moje buty są źródłem Smrodu. Na skrzyżowaniu wykonałam kwiat lotosu połączony z saltem mortale i rozpoznanie było jednoznaczne: moje buty też są czyste. Po wejściu do domu zarządziłam natychmiastowe wąchanie wszystkiego, co było z nami w restauracji. Kurtki, czapki, rękawiczki, szaliki, czapki - żadnych sukcesów. I wtedy powąchałam spód mojej torebki. Boże najświętszy, jaki fetor! Musiałam położyć ją w coś naprawdę skondensowanego wąchalniczo, bo cuchnęła  tak strasznie, że wątroba przekręcała się trzykrotnie wokół własnej osi.
     Natychmiastowe ewakuacja wszystkiego z torebki (zebrała się spora góra przedmiotów zaginionych od lat) i pranie w warunkach autoklawowych uratowały sytuację.
     Martwię się tylko, że dość długo siedziałyśmy w restauracji i wszyscy, zajmujący sąsiednie stoliki naprawdę sporo czasu męczyli się, czując to samo co ja...